Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
با یار ز نیک و بد نمیباید گفتهر شب بیتی دو صد نمیباید گفت
Rübai 62گل شرم چمن به هیچ رویی نبرداز لاله خجالت سر مویی نبرد
Rübai 64خالت که به شیوه کار ده گیسو کردعیش از دل غمدیده من یکسو کرد
Rübai 65زلف تو، که صد سینه ز دل خالی کردبر قامت همچون الفت دالی کرد
Rübai 72مشنو تو که: گل بیسر خاری باشدیا بادهٔ حسن بیخماری باشد
Rübai 79مه روی ترا ز مهر، مه میداندکز نور تو شب رهی بده میداند
Rübai 88شد در پی اوباش چو ننگیش نبوددر خوی و سرشت ساز و سنگیش نبود
Rübai 90از دست تو راضیم به آزردن خوددر عشق تو قانعم به خون خوردن خود
Rübai 94دستارچه را دست تو در میبایداز چشم من و لب تو تر میباید
Rübai 99دشمن گرو وصل ز من برد آخراو گشت بزرگ و من شدم خرد آخر
Rübai 105کردند دگر نگاربندان از نازدر دست تو دستوانه از مشک طراز
Rübai 116ای بدر فلک گرفته از رای تو رنگلالای ترا ز بدر و از لل ننگ
Rübai 118من خاک درم، تو آفتابی، ای دلنشگفت که بر سرم بتابی، ای دل
Rübai 120کم کن ز غمش فغان و مستی، ای دلوین بار بیفگن که شکستی، ای دل
Rübai 130گفتا که: به شیوه آبرویت ریزموز باد ستیزه رنگ و بویت ریزم
Rübai 134هر لحظه به آیین وفا رای کنمخواهم که سر اندر کف آن پای کنم
Rübai 137تا کی ز میان؟ کناره سویی گیریمبرخیز که راه جست و جویی گیریم
Rübai 140ای قاعدهٔ تو مشک در مو بستنپای دل ما به بند گیسو بستن
Rübai 150دل کیست؟ که او طلب کند یاری تویا تن ندهد به محنت و خواری تو؟
Rübai 153یک روز دیار یار بگذارم و روزین منزل غصه رخت بردارم و رو
Rübai 154خالی،که لبت همی بباراید ازوخالیست سیه که مشک میزاید ازو
Rübai 159ای چرخ ز مهر زیر میغت بردهگیتی به ستم اجل، به تیغت برده
Rübai 166بر برگ گل آن سه خال کانداختهایهندو بچگانند و تو نشناختهای
Rübai 174ترسم رسد از من به تو آهی روزیزیرا که نمیکنی نگاهی روزی
Rübai 176ای خاک تو آب سبزه زار صافیتابوت تو سرو جویبار صافی
Rübai 179صد سال سر خویشتن ار حلق کنیوندر تن خویش خرقهٔ دلق کنی
Rübai 181روزی به سرای وصل راهم ندهییک بوسه از آن روی چو ماهم ندهی
İsfahan ləhcəsində şeir 4سر ترسم که پابند هوای تو نبودل نشو کرت که خاک کف پای تو نبو
Məntiqül-üşşaq, fəsil 1به نام آنکه ما را نام بخشیدزبان را در فصاحت کام بخشید
Məntiqül-üşşaq, fəsil 2در آن ایام کز من دور شد بختسراسر کار من بینور شد سخت