Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تا دل ما با تو کرد روی ارادتهیچ نیاید ز ما مخالف عادت
Məntiqül-üşşaq, fəsil 73چو آمد نامهٔ معشوق چالاکبه عاشق، گفت آن مهجور غمناک
Qəzəl 73نیامد وقت آن کز من بخواهی عذر آزارت؟دلم را شربتی سازی ز لعل چاشنی دارت؟
Qəzəl 76بی تو نکردیم به جایی نشستبا تو نشستیم به هر جا که هست
Qəzəl 78آمد نسیم گل به دمیدن ز چپ و راستساقی، می شبانه بیاور، که روز ماست
Qəzəl 84باز مخمورم، کجا شد ساقی؟ آن ساغر کجاست؟تشنگان عشق را آن آب چون آذر کجاست؟
Qəzəl 86ای نسیم صبح دم، یارم کجاست؟غم ز حد بگذشت، غمخوارم کجاست؟
Qəzəl 88نهان از نهان کیست؟ دلدار ماستبرون از جهان چیست؟ بازار ماست
Qəzəl 89روزهداران را هلال عید ابروی شماستشب نشینان را چراغ از پرتو روی شماست
Qəzəl 93آن فروغ لاله یا برگ سمن، یا روی تست؟آن بهشت عدن، یا باغ ارم، یا کوی تست؟
Qəzəl 98ترک گندم گون من هر دم به جنگی دیگرستروی او را هر زمان حسنی و رنگی دیگرست
Qəzəl 108این باغ سراسر همه پر باد وزانستجنبیدن این شاخ درخشان همه زانست
Qəzəl 119ز عشق اگر چه به هر گوشه داستانی هستسری چنین نه همانا بر آستانی هست
Qəzəl 124ز ما بودی، جدا بودن روا نیستیکی گفتی، دویی کردن سزا نیست
Qəzəl 126ای مدعی، دلت گر ازین باده مست نیستدر عیب ما مرو، که ترا حق به دست نیست
Qəzəl 130گر سری در سر کار تو شود چندان نیستبا تو سختی به سری کار خردمندان نیست
Qəzəl 132با من از شادی وصل تو اثرِ چیزی نیستدل ریش است و تن زار و دگر چیزی نیست
Qəzəl 141ای حلقه کرده دلها در حلقهای گوشتچون موی گشته خلقی ز آن موی تا به دوشت
Qəzəl 142دیگر آن حلقه و آن دانهٔ در در گوشتکه ببیند، که نبخشد دل و دین و هوشت؟
Qəzəl 144تا بر دوست بار نتوان یافتدل بر ما قرار نتوان یافت
Qəzəl 150چندان نظر تمام، که دل نقش او گرفتاز وی نظر بدوز چو دل را فرو گرفت
Qəzəl 151ترک من ترک من خستهدل زار گرفتشد دگرگونه دگری یار گرفت
Qəzəl 156شبی به ترک سر خویشتن بخواهم گفتحکایت تو به مرد و به زن بخواهم گفت
Qəzəl 161ای سر تو پیوسته با جان، ز که پرسیمت؟پیدا چو نمیگردی، پنهان ز که پرسیمت؟
Qəzəl 169روزم خجسته بود، که دیدم ز بامدادآن ماه سرو قامت بر من سلام داد
Qəzəl 177هر دم از خانه رخ بدر دارددر پی عاشقی نظر دارد
Qəzəl 199به یک نظر دل شهری شکاردانی کردهمیشه جور کنی و آشکاردانی کرد
Qəzəl 206بی تو دل من دمی قرار نگیردپند نصیحت کنان به کار نگیرد
Qəzəl 210رخش، روابود، ار اسب دلبری تازدکه گوی سیم به چوگان مشک میبازد
Qəzəl 219هر سحرم ز هجر تو ناله بر آسمان رسدگر تو جفا چنین کنی، از تو دلم به جان رسد