Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
من کشتهٔ عشقم،خبرم هیچ مپرسیدگم شد اثر من،اثرم هیچ مپرسید
Qəzəl 386از باده در فصل خزان افتان و خیزان نیکترور یار دلداری دهد خود چون بود زان نیکتر؟
Qəzəl 387زلف مشکینت چو دامست، ای پسرعارضت ماه تمامست، ای پسر
Qəzəl 389هیچ نقاشی نیامیزد چنین رنگ، ای پسراز تو باطل شد نگارستان ارژنگ، ای پسر
Qəzəl 394کاکل کافرانه بین، زیور گوش او نگرو آن مغلی مغولها بر سر و دوش او نگر
Qəzəl 399همه عالم پرست ازین منظورهمه آفاق را گرفت این نور
Qəzəl 404پاکبازان را چه خارا و چه خز؟گر به رنگی قانعی در خرقه خز
Qəzəl 407منم غریب دیار تو، ای غریبنوازدمی به حال غریب دیار خود پرداز
Qəzəl 411اگر نوبهاری ببینیم بازکه بر سبزه زاری نشینیم باز
Qəzəl 416گلت بنده گردید و شمشاد نیزغلام تو شد سرو آزاد نیز
Qəzəl 424دمشق فتنه شد بغداد و توفان بلا آبشبه چشم من ز هجر آنکه بیما میبرد خوابش
Qəzəl 426سخت زیبا دلبرست او، چشم بد دور از رخشماه را ماند که میتابد همی نور از رخش
Qəzəl 427جفت شادیست بعید، آنکه تو داری شادشمقبل آنست که آیی به مبار کبادش
Qəzəl 437بباد صبا گفتم از شوق دوشکه: درکارم، ار میتوانی، بکوش
Qəzəl 442با یار بیوفا نتوان گفت حال خویشآن به که دم فرو کشم از قیل و قال خویش
Qəzəl 443باشد آن روز که گویم به تو راز دل خویش؟یا کنم بر تو بیان شرح نیاز دل خویش؟
Qəzəl 446گفتم: به چابکی ببرم جان ز دست عشقخود هیچ یاد و هوش نیاورد مست عشق
Qəzəl 447دلم خرقهای دارد از پیر عشقکه گردن نپیچد ز زنجیر عشق
Qəzəl 454من نخواهم برد جان از دست دلای مسلمانان، فغان از دست دل
Qəzəl 462خیز، که درمیرسد موکب سلطان گلچارهٔ بزمی بساز، تا بنهی خوان گل
Qəzəl 471ماهرویا، عاشق آن صورت پاک توامبندهٔ قد خوش و رفتار چالاک توام
Qəzəl 476اگر به مجلس قاضی نمودهاند که: مستممرا ازان چه تفاوت؟ که رند بودم و هستم
Qəzəl 477ای زاهد مستور، ز من دور، که مستمبا توبهٔ خود باش، که من توبه شکستم
Qəzəl 480من از دیوانگی خالی نخواهم بود تا هستمکه رویت میکند هشیار و بویت میکند مستم
Qəzəl 490ای که رفتی و نرفتی نفسی از یادمخاک پای تو چو گشتم چه دهی بر بادم؟
Qəzəl 492معراج ما به روح و روان بود صبح دمدیدار ما به دیدهٔ جان بود صبح دم
Qəzəl 495هر چند به کوی او دیرست که پی بردمبسیار بگردیدم تا راه بوی بردم
Qəzəl 503نه پیش ازین من بیگانه آشنای تو بودم؟چه جرم رفت؟ که مستوجب جفای تو بودم
Qəzəl 505دی ره میخانه باز یافته بودمکار طرب را بساز یافته بودم
Qəzəl 519گمان مبر که ز مهر تو دست وادارمکه گر چه خاک زمینم کنی، هوا دارم