Rübai 114

خالی داری بر لب چون قند، از مشکخطی داری بر رخ دلبند، از مشک

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 119

دیگر ز شراب شوق مستی، ای دلو آن توبه که داشتی شکستی، ای دل

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 122

ای ذکر تو بر زبان ساهی مشکلدرک تو ز فهم متناهی مشکل

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 141

پیش تو نشست و خاست نتوان کردنوز لعل تو باز خواست نتوان کردن

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 144

نی از تو گذر به هیچ حالی ممکننی از تو به عمرها وصالی ممکن

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 162

یک شهر بجست و جوی آن دوست همهبگذشته ز مغز و در پی پوست همه

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 171

یارا، گر از آن شربت شافی دارییاری دو سه هوشمند کافی داری

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 172

آن زلف،که دارد از تو برخورداریمانندهٔ میغست که بر خورداری

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 177

بد خلق مباش، کز خوشی و امانیپیکار مکن کار، که بر جا مانی

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 180

گر مرد رهی، تو چند بیراه روی؟اندر پی این منصب و این جاه روی؟

Əvhədi Marağalı1 dəq
Rübai 183

دم با تو زنم، که یار دیرینه توییکم با تو زنم، که یار دیرینه تویی

Əvhədi Marağalı1 dəq
İsfahan ləhcəsində şeir 5

سوی دو نان برِ دونان چرا کنم خدمت؟سنان خورم به ازین نان، زَنان از اینان به

Əvhədi Marağalı1 dəq
Qəzəl 1

ماییم و سرکویی، پر فتنهٔ ناپیداآسوده درو والا، آهسته درو شیدا

Əvhədi Marağalı1 dəq
Məntiqül-üşşaq, fəsil 10

چو بشنید این سخن، بر زاری اوبتندید از پریشان کاری او

Əvhədi MarağalıMəsnəvi1 dəq
Məntiqül-üşşaq, fəsil 12

شبی پروانه‌ای با شمع شد جفتچو آتش در فتادش خویش را گفت

Əvhədi MarağalıMəsnəvi1 dəq
Məntiqül-üşşaq, fəsil 14

تو ای مهجور سر گردان، کدامی؟کسی نامت نمیداند، چه نامی؟

Əvhədi MarağalıMəsnəvi2 dəq
Məntiqül-üşşaq, fəsil 15

تومینالی و کس را زان خبر نهوزان زاری ترا خود درد سر نه

Əvhədi MarağalıMəsnəvi1 dəq
Məntiqül-üşşaq, fəsil 18

ضرورت خود یقینست این و آن راکه کس دشمن ندارد دوستان را

Əvhədi MarağalıMəsnəvi1 dəq
Məntiqül-üşşaq, fəsil 19

خبر دادند مجنون را که: لیلیندارد با تو پیوندی و میلی

Əvhədi MarağalıMəsnəvi1 dəq
Məntiqül-üşşaq, fəsil 20

دگر نوبت، چو باد نوبهاریبه عاشق برد بوی دوستداری

Əvhədi MarağalıMəsnəvi1 dəq
Məntiqül-üşşaq, fəsil 23

بگویم با تو سر سینهٔ خویشبپردازم غم دیرینهٔ خویش

Əvhədi MarağalıMəsnəvi1 dəq
Məntiqül-üşşaq, fəsil 29

مشو عاشق، که جانت را بسوزدغم عشق استخوانت را بسوزد

Əvhədi MarağalıMəsnəvi1 dəq
Məntiqül-üşşaq, fəsil 32

از آن دلدار هر جایی چه خیزد؟که او هر ساعت از جایی گریزد

Əvhədi MarağalıMəsnəvi1 dəq
Məntiqül-üşşaq, fəsil 39

چرا بر زورمندی تند گردی؟که گر تندی نماید کند گردی

Əvhədi MarağalıMəsnəvi1 dəq
Qəzəl 39

چو آشفته دیدی که شد کار مانگشتی دگر گرد بازار ما

Əvhədi Marağalı1 dəq
Məntiqül-üşşaq, fəsil 40

کسی فرهاد را گفتا: کزین سنگرها کن دست، گفتش با دل تنگ:

Əvhədi MarağalıMəsnəvi1 dəq
Məntiqül-üşşaq, fəsil 45

به زودی قاصدی این نامه چون بادبیاورد و بدان آشفته دل داد

Əvhədi MarağalıMəsnəvi1 dəq
Məntiqül-üşşaq, fəsil 48

ز چشم سوکوار اشکی چو بارانهمی بارند مسکین سوکواران

Əvhədi MarağalıMəsnəvi1 dəq
Qəzəl 50

نوبهارست و دل پر هوس و بادهٔ نابحبذا روی نگار و لب کشت و سر آب

Əvhədi Marağalı1 dəq
Məntiqül-üşşaq, fəsil 53

نباید دوستان را دل شکستنکه چون بشکست نتوان باز بستن

Əvhədi MarağalıMəsnəvi1 dəq