Əvhədi Marağalı
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دل سرای خاص شد، از مجلس عامش مگوجان چو بر جانان رسید، از پیک و پیغامش مگو
Qəzəl 703ساقیا، خیز و یک دو جام بدهمی گلرنگ لاله فام بده
Qəzəl 741بر گل از عنبر کمندی بستهایگرد ماه از مشک بندی بستهای
Qəzəl 743آن خط عنبرین که چو آبش نبشتهایمشک ختاست، گر چه صوابش نبشتهای
Qəzəl 747دلبرا، روز جدایی یاد ما میکردهاییا چو از ما دور گشتی دل جدا میکردهای
Qəzəl 757دولت ز در باز آمدی ما را پس از بیدولتیگر رخ نمودی ترک ما «بعداللتیا واللتی»
Qəzəl 765میی کو ترا میرهاند ز مستیحلالت از آن می خرابی و مستی
Qəzəl 774ای از تو مرا هر نفسی بادی و دردیدورم به فراق تو ز هر خوابی و خوردی
Qəzəl 789ساقی، بده شرابم، کندر چنین بهارینتوان شراب خوردن بیمطربی و یاری
Qəzəl 814با چنان شیوه و شیرینی و دلبندی و شنگینتوان دل به تو دادن، که به جوری و به جنگی
Qəzəl 871ای آنکه ز هجر تو ندیدیم رهاییباز آی، که دل خسته شد از بار جدایی
Qəsidə 4ای دل، تویی و من، بنشین کژ، بگوی راستتا ز آفرینش تو جهان آفرین چه خواست؟
Qəsidə 5این آسمان صدق و درو اختر صفاست؟یا روضهٔ مقدس فرزند مصطفاست؟
Qəsidə 7چرخ گردان روشن از رای منستدور گردون کار فرمای منست
Qəsidə 8بر آستان در او کسی که راهش هستقبول و منزلت آفتاب و ماهش هست
Qəsidə 42چرا پنهان شدی از من؟ تو با چندین هویداییکجا پنهان توانی شد؟ که همچون روز پیدایی
Rübai 3هستیم به امید تو چون دوش امشببر آمدنت بسته دل و هوش امشب
Rübai 4ای میل دل من به جهان سوی لبتتنگ آمده دل ز تنگی خوی لبت
Rübai 13کی دست رسد بدان بلندی که تراست؟یا فکر به آن چونی و چندی که تراست؟
Rübai 14جانا، سر زلف تو پراگنده چراست؟وان حقهٔ لعل خالی از خنده چراست؟
Rübai 44باد سحری چو غنچه را لب بشکافتنور رخ گل روی چو خورشید بتافت
Rübai 71کی ماه به حسن چون تو والا باشد؟یا چون سخنت لل لالا باشد؟
Rübai 89افسوس! که در عمر درازیم نبودخطی ز زمانهٔ مجازیم نبود
Rübai 91آن خود که بود که در تو واله نشود؟از رنج که پرسی تو؟ که او به نشود؟
Rübai 92جان از سر زلف دلپذیریت نرهدعقل ار خطر خط خطیرت نرهد
Rübai 112تن خاک تو گشت، رحمتی بر خواریشدل جای تو شد به غم چرا میداریش؟
Rübai 125بر گل چو نسیم سحری سود قدمپوشیده نقاب غنچه بربود بدم
Rübai 139روی تو ز حسن لافها زد به جهانلعل تو ز لطف طعنها زد در جان
Rübai 151ما را به سرای وصل خویش آری توبر ما ز لب لعل شکر باری تو
Rübai 152ای گشتهٔ تن من چو خیالی بیتوهجر تو مرا کرده به حالی بیتو