Qəsidə 16

زنگی شب را کند خورشید منظر ماهتابمهره گل را دهد تشریف گوهر ماهتاب

Saib TəbriziQəsidə4 dəq
Qəsidə 17

کرد میزان حساب آماده بهر خاکیاناز شب و روز مساوی میر عدل نوبهار

Saib TəbriziQəsidə16 dəq
Qəsidə 18

سرمه چشم ملایک شد غبار اصفهاناز وجود فایض الجود شهنشاه زمان

Saib TəbriziQəsidə8 dəq
Qəsidə 29

می شود جان تازه از بوی بهار زنده رودزنده می گردد دل از سیر کنار زنده رود

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəsidə 33

تا نگردیده است خورشید قیامت آشکارمشت آبی زن به روی خود ز چشم اشکبار

Saib TəbriziQəsidə9 dəq
Qəsidə 35

کیمیای خوشدلی خاک دیار اشرف استصیقل دلها هوای بی غبار اشرف است

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Qəsidə 21

خاکیان را از فلک امید آسایش خطاستآسمان با این جلالت گوی چوگان قضاست

Saib TəbriziQəsidə8 dəq
Qəsidə 28

شد دو بالا زین پل نوآب و تاب زنده رودطاق ابرویی چنین می خواست آب زنده رود

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəsidə 30

زنده‌رود از جلوه مستانه طوفان می‌کندپل به آیین تمام امسال جولان می‌کند

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəsidə 31

کرد تا پابوس اشرف کشور مازندرانزین شرف بر ابر می ساید سر مازندران

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəsidə 42

زهی ز نرگس خوش سرمه آهوی مشکینز طاق بندی ابرو نگارخانه چین

Saib TəbriziQəsidə6 dəq
Qəsidə 44

اگر چه از نفس گرم برق سوزانمصدف چو واکند آغوش، ابر نیسانم

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Qəsidə 4

عقل ضعیف خویش نگه دار از شرابدر زیر بال موج منه بیضه حجاب

Saib TəbriziQəsidə9 dəq
Qəsidə 27

چشمه حیوان ندارد آب و تاب زنده‌رودخضر و آب زندگانی، ما و آب زنده‌رود

Saib TəbriziQəsidə1 dəq
Qəsidə 26

اصفهان شد غیرت افزای بهشت جاودانزین بنای تازه سلطان سلیمان زمان

Saib TəbriziQəsidə9 dəq