Qəzəl 13

چشمِ روشن می‌دهد از کف دلِ بی‌تاب راصفحهٔ آیینه بال و پر شود سیماب را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 14

می‌توان در زلفِ او دیدن دلِ بی‌تاب راپرده‌‌پوشی چون کند شب گوهرِ شب‌تاب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 28

خارِ ناسازست بویِ گل به پیراهن تراچون زنم گستاخ دستِ عجز در دامن ترا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 45

ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد رانیست حاجت حک و اصلاحی خطِ استاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 46

ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد راکس قلم داخل نمی‌سازد خطِ استاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 66

وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر رادوریِ این راه، کوته می‌کند شبگیر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 69

چرب‌نرمی می‌کند کوته‌زبان شمشیر راسخت‌رویی می‌شود سنگِ فِسان شمشیر را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 73

نعل در آتش گدازد، روی گرمت بوس رازخمیِ دندان کند لعلت لبِ افسوس را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 76

عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس راپیشِ زُهّاد افکنم این خرقهٔ سالوس را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 86

من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 89

ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 98

نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 103

نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک راسیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 112

گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام رانیست غیر از ناامیدی حاصلی ابرام را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 114

نیست فرق از تن دل افسرده خودکام رارنگ برگ خویش باشد میوه های خام را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 122

گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مراشوقِ چون خورشیدِ تابان دربدر دارد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 136

سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مراجمع کردم پای در دامن، پناهی شد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 137

تا به کی بندِ گرانجانی به پا باشد مرااین زره تا چند در زیر قبا باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 142

داغ عشق از سینهٔ روشن به‌ دست آمد مرادامنِ خورشید ازین روزن به دست آمد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 143

بشکفد پروانه چون در انجمن بیند مراخیزد از بلبل فغان چون در چمن بیند مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 149

گرچه سیمای خزان دارد رخ چون زر مرادر سواد دل بهاری هست چون عنبر مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 152

داغ رسوایی خدادادست منصور مراهست تمغای تجلی لاله طور مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 161

نیست بر ابرِ بهاران، دیدهٔ پر نم مراآبِ باریکِ قناعت می‌کند خرّم مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 162

چهره شد نیلوفری از سیلی اخوان مراخوش گلی آخر شکفت از گلشن احزان مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 175

نان به خون دل شد از تیغ زبان رنگین مراترزبانی در گلو شد گریه خونین مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 190

جامه آزادگی چالاک باشد سرو راجیب و دامن فارغ از خاشاک باشد سرو را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 194

کاسه زانوست جام جم دل آگاه رایوسف از روی زمین خوش تر شمارد چاه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 202

دل شود شاد از شکست آرزو آزاده رااین سبو از خود برآرد در شکستن باده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 203

عمر در تلخی سرآید در شراب افتاده راساحل از موج خطر باشد در آب افتاده را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 206

دل سیه سازد در و دیوار، سودا کرده راشهر زندان است روی دل به صحرا کرده را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq