Qəzəl 1245

عارض او در نقاب از دیده گستاخ کیست؟زیر ابر این آفتاب از دیده گستاخ کیست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1249

در حقیقت پرتو منت کم از سیلاب نیستکلبه تاریک ما را حاجت مهتاب نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1251

عالم اسباب غیر از پرده های خواب نیستدیده بیدار دل بر عالم اسباب نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1264

رحمت ایزد نصیب مردم هشیار نیستپیش ارباب کرم جرمی چو استغفار نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1275

روی سخت کوه را پروایی از شمشیر نیستدر گرانجان تبت وارونه را تأثیر نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1278

گرچه طبعم کم ز خورشید جهان افروز نیستدر نظرها اعتبارم چون چراغ روز نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1288

آسمان سفله بی برگ و نوایی بیش نیستآفتاب روشنش شبنم گدایی بیش نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1290

در سر مشکل پسندان نشأه انصاف نیستورنه در تعمیر دلها، درد کم از صاف نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1292

در نگارستان تهمت دامن گل پاک نیستگر همه پیراهن یوسف بود، بی چاک نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1295

باده بی درد در میخانه افلاک نیستدانه بی دام در وحشت سرای خاک نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1301

یک حباب قلزم توحید بی اکلیل ستهیچ موجی بی صدای شهپر جبریل نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1303

آفت دولت به ابنای زمان معلوم نیستلقمه چون افتاد فربه استخوان معلوم نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1340

هرکه از عالم مجرد شد غم عالم نداشتمالک دینار شد هر کس که یک درهم نداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1345

دست ما چون سرو هرگز بخت دامانی نداشتهرگز این بی حاصل از ایام، سامانی نداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1365

هر که راهِ گفتگو در پردهٔ اسرار یافتچون کلیم از لن‌ترانی لذتِ دیدار یافت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1369

تا به فکر خود فتادم روزگار از دست رفتتا شدم از کار واقف، وقت کار از دست رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1374

بوی زلف او حواسم را پریشان کرد و رفتبرگ عیش پنج روزم را به دامان کرد و رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1379

سبزه خط صفحه رخسار جانان را گرفتطوطی خوش حرف از آیینه میدان را گرفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1385

مردم هموار را از خاک برباید گرفترشت های بی گره را در گهر باید گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1394

تا غبار خط به گرد عارضش منزل گرفتآسمان آیینه خورشید را در گل گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1402

دوش مجلس از زبان شکوه ام در می گرفتکاش این شمع پریشان را کسی سر می گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1407

غم از دل می زداید چون صباح عید رخسارتنماز عید واجب می کند بر خلق دیدارت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1412

ریخت دندان و هوای می و پیمانه بجاستمهره برچیده شد و بازی طفلانه بجاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1418

خط سبزی که ز پشت لب جانان برخاسترگ ابری است که از چشمه حیوان برخاست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1419

از خط سبز نشد یک سر مو حسن تو کمدر ته زنگ ز شمشیر تو جوهر پیداست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1423

شور در دل فکند لعل خموشی که تراستخواب را تلخ کند چشمه نوشی که تراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1424

در کمین این فلک سخت کمانی که تراستعاقبت گرد برآرد ز نشانی که تراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1431

قانع از صاف به دردست دماغی که مراستروغن از ریگ کند جذب، چراغی که مراست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1435

لاله روشنگر چشم و دل سودایی ماستدیدن سوختگان سرمه بینایی ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1436

آن که از بال هما افسر دولت می خواستکاش از سایه دیوار قناعت می خواست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq