Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
نیستم آتش که هر خاری به زنجیرم کندآفتاب بی نیازم تا که تسخیرم کند؟
Qəzəl 2532چون کسی در دل خیال آن کمر پنهان کند؟نیست ممکن رشته را کس در گهر پنهان کند
Qəzəl 2533کی زلیخا را منور بوی پیراهن کند؟شمع هیهات است پای خویش را روشن کند
Qəzəl 2552محو جانان خویش را جانان تصور می کندقطره خود را بحر بی پایان تصور می کند
Qəzəl 2553خال موزونت سویدا را زدل حک می کندمردمک را در نظرها نقطه شک می کند
Qəzəl 2556خصم غالب را زبون صبر و تحمل میکنداز تواضع سیل را مغلوب خود پل میکند
Qəzəl 2559عمر را کوته نفسهای پریشان میکندختم قرآن را ورقگردانی آسان میکند
Qəzəl 2561دیدهها را چهرهٔ گلرنگ گلشن میکندروی آتشناک، شمع کشته روشن میکند
Qəzəl 2565خط غزال چشم را آهوی مشکین میکندچهرههای ساده را بتخانه چین میکند
Qəzəl 2573هر که خار آرزو در دیده دل بشکندبی تردد پای در دامان منزل بشکند
Qəzəl 2575سایه تا بر گلستان آن قامت رعنا فکندشاخ گل را رعشه از کف ساغر صهبا فکند
Qəzəl 2576گر نمک در باده آن کان ملاحت افکنددر میان میکشان شور قیامت افکند
Qəzəl 2577کو نواسنجی که در مغز جهان شور افکند؟پنبه مغز از سر مینای ما دور افکند
Qəzəl 2578سایه بر هر کس که آن سرو خرامان افکندرعشه چون آب روانش بر رگ جان افکند
Qəzəl 2588خام دستانی که پشت پا به دنیا میزننددر حقیقت دستِ رد بر زاد عقبی میزنند
Qəzəl 2589با کمند زلف، خوبان بر صف دل می زنندآه ازین دزدان که ره را با سلاسل می زنند
Qəzəl 2591با دهان تلخ، ناکامی که خرسندش کنندتلخکامان کام شیرین از شکر خندش کنند
Qəzəl 2603کی به کوشش عاقلان را نشأه سودا دهند؟عشق تشریفی بود کز عالم بالا دهند
Qəzəl 2613آسمان تا بود، با ما بر سر بیداد بودروی ما دایم طرف با سیلی استاد بود
Qəzəl 2617جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بودزودتر آخر شود شمعی که روشنتر بود
Qəzəl 2628خنده سوفار با دلگیری پیکان بودنیست ممکن آدمیزاد از دو سر خندان بود
Qəzəl 2629پایه نظم بلند از علم کمتر چون بود؟علم موزون کم چرا از علم ناموزون بود؟
Qəzəl 2635اهل دل را خواب تلخ مرگ بیداری بودشب زشکر خواب ما را خط بیزاری بود
Qəzəl 2637یاد ایامی که گلچین در گلستانت نبودبوالهوس را دست بر سیب زنخدانت نبود
Qəzəl 2638پیش ازین حسن مجرد تشنه زیور نبودچشم دریا در خمار شبنم گوهر نبود
Qəzəl 2646از نظر یک دم که آن شکل و شمایل میرودحاصل دریا و کان از دیده و دل میرود
Qəzəl 2649در بیابان خار اگر در پای مجنون میرودجوی خون از دیده لیلی به هامون میرود
Qəzəl 2652شورش عشقم ز تدبیر نصیحتگر فزودکعبه بر زنجیر مجنون حلقه دیگر فزود
Qəzəl 2653دستگاه شور من از دامن هامون فزودچشم آهو پردهها بر وحشت مجنون فزود
Qəzəl 2655در سخن گفتن خطای جاهلان پیدا شودتیر کج چون از کمان بیرون رود رسوا شود