Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
غنچه سان مهر خموشی بر لب گفتار زنیا چو لب وا کردی از هم غوطه ها در خار زن
Qəzəl 6057آب را بر باد ده، در چشم آتش خاک زنفرد شو چون مهر تابان خیمه بر افلاک زن
Qəzəl 6067با کمند زلف تسخیر دل افگار کناین کهن اوراق را شیرازه از زنار کن
Qəzəl 6071سینه را از آرزو چون بی نیازان پاک کناز دل بی مدعا خون در دل افلاک کن
Qəzəl 6072سرکشی بگذار پیش امر حق تسلیم کنآتش نمرود را گلزار ابراهیم کن
Qəzəl 6073صبح شد ساقی بیا فکر من افتاده کناز می چون آفتاب این سنگ را بیجاده کن
Qəzəl 6078گر طلبکار حضوری لب به غیبت وامکنعیب خود پوشیده و از دیگران پیدا مکن
Qəzəl 6080صید دل زین بیش با موی میان خود مکنکینه جوی من ستم بر ناتوان خود مکن
Qəzəl 6085دل غمین ز اندیشه روزی درین عالم مکنبهر گندم پشت بر فردوس چون آدم مکن
Qəzəl 6093شد در ایام کهنسالی گرانتر خواب مندر کف آیینه لنگردار شد سیماب من
Qəzəl 6102آسمانها را به چرخ آرد دل پر شور منمیکند از جای خم را باده پر زور من
Qəzəl 6103مغز را آشفته می سازد دل پر شور منپنبه برمی دارد از مینا می منصور من
Qəzəl 6104دست کوته کرد زلف یار از تسخیر منریخت از زور جنون شیرازه زنجیر من
Qəzəl 6105بی اثر تا چند باشد ناله شبگیر من؟تا کی از گوش گران بر سنگ آید تیر من؟
Qəzəl 6108از جفای چرخ نالیدن نمی آید ز منگوش خصم سفله تابیدن نمی آید ز من
Qəzəl 6109بلبلم اما رسد بر لاله و گل ناز مندست گلچین می رود از کار از آواز من
Qəzəl 6112آه مظلوم است در بالا دوی ادراک مناز زبردستی به ساق عرش پیچد تاک من
Qəzəl 6114از گهر گرد یتیمی شست آب چشم منتوتیا شد خاک در عهد سحاب چشم من
Qəzəl 6118گر نخارد ناخن مرغان سر مجنون منکیست پردازد به جسم لاغر مجنون من؟
Qəzəl 6122می کند در پرده دل سیر دایم آه منتا کسی واقف نگردد از غم جانکاه من
Qəzəl 6124بس که دارد ناتوانی ریشه در اعضای منسایه همچون دام می پیچد به دست و پای من
Qəzəl 6126می زند از گریه موج خوشدلی ابروی منآب چون شمشیر جوهر می شود در جوی من
Qəzəl 6128بر رخ کس نیست رنگ وحدتی در انجمنبه که دارم با دل خود خلوتی در انجمن
Qəzəl 6130عاصیان را گریه از شرم گناه آرد برونروی نورانی ز زیر ابر ماه آرد برون
Qəzəl 6131ناله را درد از دل افگار می آرد برونزخم ناخن نغمه را از تار می آرد برون
Qəzəl 6133خط سر از خال لب جانانه می آرد برونحسن گیرا دام را از دانه می آرد برون
Qəzəl 6134جان به صد داغ از تن خاکی سرشت آمد برونجغد ازین ویرانه طاوس بهشت آمد برون
Qəzəl 6138نیست ممکن پخته کس زین خاکدان آید بروناز تنور سرد هیهات است نان آید برون
Qəzəl 6141گوهر راز از دل بی تاب می آید برونگنج ازین ویرانه چون سیلاب می آید برون
Qəzəl 6142غم ز محنت خانه من شاد می آید برونسیل از ویرانه ام آباد می آید برون