Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
هوا را گر به فرمان کرده باشیدو صد بتخانه ویران کرده باشی
Qəzəl 6977آن را که نیست قسمت از روزی خداییدایم گرسنه چشم است چون کاسه گدایی
Qəzəl 6980دلفروزست جام خاموشیما و عیش مدام خاموشی
Qəzəl 6982ورق تا نگردانده باد خزانیغنیمت شمر نوبهار جوانی
Qəzəl 6986در نظر هر که داد عشق تواش سروریملک سلیمان بود حلقه انگشتری
Qəzəl 6988حرف آن لب در میان افکندهایشور محشر در جهان افکندهای
Qəzəl 6993با دختر رز دگر نشستیپیمان خدای را شکستی
Qəzəl 6994رویی به طراوت قمر داریچشمی ز ستاره شوختر داری
Qəzəl 15نم به دل نگذاشت خونم خنجرِ قصاب راجذبهٔ من میکِشد از صلبِ آهن آب را
Qəzəl 16غوطه در دریا دهد آتشعنانی آب رارزقِ خاکِ مرده میسازد گرانی آب را
Qəzəl 20از جهان تا رشتهتابی دسترس باشد تراهر سر خاری درین وادی عسس باشد ترا
Qəzəl 23نیست چون بال و پری تا گِرد سر گردم تو رااز ته دل گِرد سر در هر نظر گردم تو را
Qəzəl 25نیست سنگِ کم اگر در پلهٔ میزان تو راکعبه و بتخانه باشد در نظر یکسان تو را
Qəzəl 35جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟شعلهٔ جواله در قیدِ لگن باشد چرا
Qəzəl 36چشم میپوشی ازان رخسارِ جانپرور چرا؟میکنی آیینه را پنهان ز روشنگر چرا
Qəzəl 44غمزهاش افزود در ایامِ خط بیداد رازنگِ زهرِ جانستان شد تیغِ این جلّاد را
Qəzəl 84تر به اشکِ تلخ میسازم دِماغِ خویش رازنده میدارم به خونِ دل چراغِ خویش را
Qəzəl 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را
Qəzəl 106مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیممی کنم شکر به اکسیر قناعت خاک را
Qəzəl 116نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم راآتشِ نمرود گلزارست ابراهیم را
Qəzəl 128تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرادورگردی و نگاهِ دور میسازد مرا
Qəzəl 130تنپرستی زیردستِ خاک میسازد مرابیخودی تاجِ سرِ افلاک میسازد مرا
Qəzəl 133از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرااین رهِ پر پیچ و خم بر پا سَلاسِل شد مرا
Qəzəl 141پردهدار و حاجب و دربان نمیباشد مراخانه چون آیینه بیمهمان نمیباشد مرا
Qəzəl 166پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مراچون علم، ناموس لشکرهاست بر گردن مرا
Qəzəl 167می پرد امشب ز شادی دیده روزن مراخانه از روی که یارب می شود روشن مرا؟
Qəzəl 173در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مراشست یاد کوثر از دل آن لب میگون مرا
Qəzəl 174کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟چون شفق سازد فلک پرواز گلگون مرا
Qəzəl 176خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرابالش پر می شود سنگی که شد بالین مرا
Qəzəl 178چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرامی دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا