Qəzəl 6965

هوا را گر به فرمان کرده باشیدو صد بتخانه ویران کرده باشی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6977

آن را که نیست قسمت از روزی خداییدایم گرسنه چشم است چون کاسه گدایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6980

دلفروزست جام خاموشیما و عیش مدام خاموشی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6982

ورق تا نگردانده باد خزانیغنیمت شمر نوبهار جوانی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6986

در نظر هر که داد عشق تواش سروریملک سلیمان بود حلقه انگشتری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6988

حرف آن لب در میان افکنده‌ایشور محشر در جهان افکنده‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6993

با دختر رز دگر نشستیپیمان خدای را شکستی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6994

رویی به طراوت قمر داریچشمی ز ستاره شوختر داری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 15

نم به دل نگذاشت خونم خنجرِ قصاب راجذبهٔ من می‌کِشد از صلبِ آهن آب را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 16

غوطه در دریا دهد آتش‌عنانی آب رارزقِ خاکِ مرده می‌سازد گرانی آب را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 20

از جهان تا رشته‌تابی دسترس باشد تراهر سر خاری درین وادی عسس باشد ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 23

نیست چون بال و پری تا گِرد سر گردم تو رااز ته دل گِرد سر در هر نظر گردم تو را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 25

نیست سنگِ کم اگر در پلهٔ میزان تو راکعبه و بتخانه باشد در نظر یکسان تو را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 35

جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟شعلهٔ جواله در قیدِ لگن باشد چرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 36

چشم می‌پوشی ازان رخسارِ جان‌پرور چرا؟می‌کنی آیینه را پنهان ز روشنگر چرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 44

غمزه‌اش افزود در ایامِ خط بیداد رازنگِ زهرِ جانستان شد تیغِ این جلّاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 84

تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش رازنده می‌دارم به خونِ دل چراغِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 101

ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 106

مورم اما خوشه چین خرمن دونان نیممی کنم شکر به اکسیر قناعت خاک را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 116

نیست دلگیری ز دنیا بندهٔ تسلیم راآتشِ نمرود گلزارست ابراهیم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 128

تنگ ظرفم، بادهٔ کم زور می سازد مرادور‌گردی و نگاهِ دور می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 130

تن‌پرستی زیردستِ خاک می‌سازد مرابی‌خودی تاجِ سرِ افلاک می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 133

از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرااین رهِ پر پیچ و خم بر پا سَلاسِل شد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 141

پرده‌دار و حاجب و دربان نمی‌باشد مراخانه چون آیینه بی‌مهمان نمی‌باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 166

پیش تیغ و تیر ناچارست استادن مراچون علم، ناموس لشکرهاست بر گردن مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 167

می پرد امشب ز شادی دیده روزن مراخانه از روی که یارب می شود روشن مرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 173

در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مراشست یاد کوثر از دل آن لب میگون مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 174

کو می گرمی که در جوش آورد خون مرا؟چون شفق سازد فلک پرواز گلگون مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 176

خواب غفلت گر به این عنوان شود سنگین مرابالش پر می شود سنگی که شد بالین مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 178

چشم شوخش می برد آرام و تسکین مرامی دهد سر در بیابان کوه تمکین مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq