Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
به ادب نوش، جام دولت رامده از کف زمام دولت را
Qəzəl 880در هوای ابر لازم نیست در مینا شرابمی کند هر قطره باران کار صد دریا شراب
Qəzəl 881کی سفیدی می تواند شد به چشم ما نقاب؟کف چه باشد تا شود بر چهره دریا نقاب
Qəzəl 897بی خبر شو ز دو عالم، خبر یار طلبدست بردار ز خود، دامن دلدار طلب
Qəzəl 902سبکسری که اسیر هواست همچو حبابمیان بحر ز دریا جداست همچو حباب
Qəzəl 903هوا چکیده نورست در شب مهتابستاره خنده حورست در شب مهتاب
Qəzəl 912آمد سحر به خانه من یار، بی حجابامروز از کدام طرف سر زد آفتاب؟
Qəzəl 916جای صدف بود ز گرانی زمین در آبباشد حباب از سبکی خوش نشین در آب
Qəzəl 926هر که را اینجا به سیلی آسمان خواهد نواختدر کنار مرحمت، در آن جهان خواهد نواخت
Qəzəl 927دست و پا بسیار زد تا عشق ما را پاک سوختشعله خون ها خورد تا این هیزم نمناک سوخت
Qəzəl 936هر که پیوندد به اهل حق ز مردان خداستآهن پیوسته با آهن ربا، آهن رباست
Qəzəl 937دیده های پاک را با حسن، کشتی آشناستشبنم روشن گهر در گلستان فرمانرواست
Qəzəl 943خشک شد کشت امیدم ابر احسانی کجاست؟آب را گر پا به گل رفته است بارانی کجاست؟
Qəzəl 952دامن صحرای وحشت خاک دامنگیر ماستحلقه چشم غزالان حلقه زنجیر ماست
Qəzəl 962من به دوزخ می روم، زاهد اگر در جنت استدوزخ ارباب معنی صحبت بی نسبت است
Qəzəl 982حلقه اطفال بهر اهل سودا بهترستتنگنای شهر از دامان صحرا بهترست
Qəzəl 984در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرستموج این وادی رگ جان، ریگ این صحرا سرست
Qəzəl 996نوخطی از تازه رویان جهان ما را بس استبرگ سبزی زان بهار بی خزان ما را بس است
Qəzəl 1015عاجزی از عاشق، از معشوق طنازی خوش استاز سپند افتادن، از آتش سرافرازی خوش است
Qəzəl 1028پیش آن لب بر جگر دندان فشردن مشکل استبا وجود باده خون خویش خوردن مشکل است
Qəzəl 1034عندلیب مست را خاموش کردن مشکل استشعله آواز را خس پوش کردن مشکل است
Qəzəl 1043هر چه امروزست بار خاطرت فردا گل استدر جگرخاری که اینجا بشکند آنجا گل است
Qəzəl 1049در حریم سینه عشاق، غم نامحرم استدر نزاکت خانه آیینه، دم نامحرم است
Qəzəl 1052هستی دنیای فانی انتظار مردن استترک هستی ز انتظار نیستی وارستن است
Qəzəl 1054در تعلق کوه آهن در شمار سوزن استدر تجرد سوزنی همسنگ کوه آهن است
Qəzəl 1058تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن استدل مشبک چون شد از پیکان، دعای جوشن است
Qəzəl 1059مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن استبخیه این زخم، دندان بر جگر افشردن است
Qəzəl 1061وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن استپایکوبی زندگی را در ته پا کردن است
Qəzəl 1065عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن استعشق، این اوراق را شیرازه دل کردن است
Qəzəl 1067نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن استترک جمعیت دل خود را به سامان کردن است