Qəzəl 1081

آبروی حسن از مژگان نمناک من استصیقل آیینه رویان دیده پاک من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1136

داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده استبی نیاز از افسر این چتر سیاهم کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1137

سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده استپاکباز از هوش آن چشم سیاهم کرده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1138

خلق، دشوار جهان را بر من آسان کرده استتازه رویی بر من آتش را گلستان کرده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1139

تا که را قسمت شهید سنگ طفلان کرده است؟بید مجنون گیسوی ماتم پریشان کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1191

لب چو گردد خالی از عقد سخن، خمیازه ای استچون نباشد گوهر دندان، دهن خمیازه ای است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1204

زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی استگل به تردستی ز عکس تازه رویان چیدنی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1208

هر که دل در غمزه خونریز آن جلاد بسترشته جان بر زبان نشتر فصاد بست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1211

بس که از زهر شکایت لب دل افگار بستدل مرا چون بسته در جیب و بغل زنگار بست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1221

تا عرق از می بر آن رخسار جان پرور نشستدر بهشت از جوش دعوی چشمه کوثر نشست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1234

توبه نتوان کرد از می تا شراب ناب هستاز تیمم دست باید شست هر جا آب هست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1235

حسن را در هر لباسی دیده بان در کار هستدر بساط گل ز شبنم دیده بیدار هست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1239

شوق چون ریگ روان منزل نمی داند که چیستموج این دریا لب ساحل نمی داند که چیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1241

دیده های شرمگین، دیدن نمی داند که چیستدست خواب آلود، گل چیدن نمی داند که چیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1248

نیست چشمی کز فروغ روی او پر آب نیستبخل در سرچشمه خورشید عالمتاب نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1250

سنگ راهی شوق را چون چشم سنگین خواب نیستراه پیما را براقی چون دل بیتاب نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1268

حسن عالمسوز او را ساغری در کار نیستچهره خورشید را روشنگری در کار نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1269

چهره گلرنگ را پیمانه ای در کار نیستنرگس مخمور را میخانه ای در کار نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1276

حسن را جز چشم حیران، دست دامنگیر نیستعکس را پای سفر ز آیینه تصویر نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1280

هیچ باری از سبو بر دوش اهل هوش نیستهر که از دل بار بردار گران بر دوش نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1291

موج آب زندگی جز پیچ و تاب عشق نیستسوزد از لب تشنگی هر کس کباب عشق نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1327

تا مرا عشق بلند اقبال در زنجیر داشتپیچ و تاب من شکوه جوهر شمشیر داشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1334

آن لب نو خط غباری از دل ما برنداشتآب خضر از دل سیاهی فکر اسکندر نداشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1357

کاروان گریه از چشمم ندانم چون گذشتتا سر مژگان رسید، از صد محیط خون گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1358

از سر خاک شهیدان یار خوش سنگین گذشتاز محیط آتشین نتوان به این تمکین گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1361

روزگار ما به غفلت از تن آسانی گذشتعمر ما چون چشم قربانی به حیرانی گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1366

هر که خود را یافت، دولت در کنار خویش یافتحاصل روی زمین را در غبار خویش یافت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1367

از جهان تلخ نتوان با درشتی کام یافتکز زبان چرب، تشریف شکر بادام یافت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1368

لفظ معنی شد، در آن تنگ دهن مأوا نیافتخرده گل آب شد، در غنچه او جا نیافت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1370

گرچه از بیداد خسرو زین جهان فرهاد رفتدولت او هم به اندک فرصتی بر باد رفت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq