Qəzəl 4017

ز روی نو خط دلدار جان بیاسایدچو ماه پرده نشین شد کتان بیاساید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4021

لطافت رخ ازین بیشتر نمی‌باشدکه بی‌نقاب ترا آشکار نتوان دید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4026

بهار می رسد آماده جنون باشیدز جوش لاله مهیای جام خون باشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4027

خط تو تیغ به رخسار آفتاب کشیدهزار حلقه به گوشش ز پیچ وتاب کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4031

دمید صبح تجلی به جان شتاب کنیدز سردسیر جهان رو به آفتاب کنید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4033

که با تو حرف شهیدان عشق می‌گویدکه خون شبنم از آفتاب می‌جوید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4044

از شرم ناله ام که دل از کار می بردبلبل به زیر پر سر منقار می برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4050

سودا کدورت از دیوانه می برداز تیغ برق زنگ سیه خانه می بردا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4052

چشم تو دل به شیوه پنهان نمی برددزدیده این متاع به دکان نمی برد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4057

زان قامت بلند نظر باز نگذردزین سرو هیچ مرغ به پرواز نگذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4060

تیغ ستم ببین چه به زلف ایاز کردپا از گلیم خویش نبایددراز کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4062

داغی که کوه را جگر گرم لاله کردگردون سنگدل به دل ما حواله کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4063

خرم کسی که قصر اقامت بنا نکردرفت از میان چو گل کمر خویش وا نکرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4065

دل آب گشت وتربیت دانه ای نکرداین شمع مرد و گریه مستانه ای نکرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4066

هر کس ز قید تن دل روشن برآورداخگر برون ز توده خاکستر آورد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4071

پوشیده یار اگر نه می ناب می‌خورداین رنگ لاله‌گون ز کجا آب می‌خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4072

کم کم دل مرا غم واندیشه می خورداین باده عاقبت سر این شیشه می خورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4074

زین نقش نو که روی تو از خط برآب زدصد حلقه پیچ وتاب فزون آفتاب زد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4075

لعل تو خنده بر گهر آفتاب زدزلف تو حلقه بر کمرآفتاب زد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4076

عاقل ز فکر چون به در کبریا رسداز موج آب مرده به دریا کجا رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4081

نالان مباد هر که به فریاد من رسددردش مباد هر که به درد سخن رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4082

فیضی که سهیل به خاک یمن رسداز دیدن عقیق لب او به من رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4093

تا گردباد آه به گردون نمی رسداز گرد راه قاصد مجنون نمی رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4108

اشکم به خاک چهره سیلاب می کشددر گوش بحر حلقه گرداب میکشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4124

نه آسمان سبو کش میخانه توانددر حلقه تصرف پیمانه تواند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4128

مستان چو غنچه بند قبا را نبسته اندبر سینه راه فیض هوا رانبسته اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4135

جمعی که بوسه بر قدم دار داده اندچون نقطه اختیار به پرگار داده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4146

جمعی که افسر از خرد خام کرده انداز بحر اختصار به یک جام کرده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4150

گر یار را غنی ز نیاز آفریده اندما را نیازمند به نازآفریده اند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4151

مردان اگر نفس به فراغت کشیده‌انددر زیر آب تیغ شهادت کشیده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq