Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای آن که دل به دولت بیدار بسته ایدر راه برق، سد خس و خار بسته ای
Qəzəl 6891از زهر چشم، چشم من زار بسته ایراه عیادت از چه به بیمار بسته ای؟
Qəzəl 6892طومار عمر طی شد و غافل نشسته ایبرخاست شور حشر و تو کاهل نشسته ای
Qəzəl 6893ای صید پیشه ای که دل از ما گرفته ایبر خویشتن ببال که عنقا گرفته ای
Qəzəl 6894روی زمین به زلف معنبر گرفته ایبا این سپه چه ملک محقر گرفته ای
Qəzəl 6903دارم ز اشک گرم دل تاب خورده ایچون خار و خس تپانچه سیلاب خورده ای
Qəzəl 6911ای شمع طور از آتش حسنت زبانهایعالم به دور زلف تو زنجیرخانهای
Qəzəl 6915ای حسن خط ز مصحف روی تو آیتیاز خوبی تو قصه یوسف حکایتی
Qəzəl 6926صائب ز طول بیش بود عرض راه تواز مستی این چنین که به هر سوی مایلی
Qəzəl 6935دایم ستیزه با دلافگار میکنیبا لشکر شکسته چه پیکار میکنی؟
Qəzəl 6946دل را اگر چه نیست ز دلدار آگهیدلدار را بود ز دل زار آگهی
Qəzəl 6958ظلم است که درمان خود از درد ندانیقدر دل گرم و نفس سرد ندانی
Qəzəl 6960در سینه عشاقی و از سینه جداییچون صورت آیینه ز آیینه جدایی
Qəzəl 6962ما صلح نمودیم ز گلزار به بوییچشمی چو عرق آب ندادیم ز رویی
Qəzəl 6967اگر دل از علایق کنده باشیبه منزل بار خود افکنده باشی
Qəzəl 6968اگر بی پرده خود را دیده باشیگل از فردوس اینجا چیده باشی
Qəzəl 6975اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلیبازیچه ای است عشرت از رهگذار طفلی
Qəzəl 6976از بس که خوش عنان است سیلاب زندگانیخار و خسی است پیشش اسباب زندگانی
Qəzəl 6978یا غمم را شمار بایستییا جهان غمگسار بایستی
Qəzəl 6981نمی آید از من دگر بردباریدو دست من و دامن بی قراری
Qəzəl 6984تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟من هیچ نمی گویم، آخر تو روا داری؟
Qəzəl 6990پا به ادب نه که زخم خار نیابیبار به دلها منه که بار نیابی
Qəzəl 6991مرکز عیش است آن دهان که تو داریعمر دوباره است آن لبان که تو داری
Qəzəl 6992ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانهایدر پای شمعت آسمان پرسوخته پروانهای
Qəzəl 6995دارد از خط گل رخسار تو فرمان خداییچون به فرمان خدا از همه کس دل نربایی؟
Qəzəl 68خوب دارد زاهدِ شیاد، داروگیر رادامِ دردانه است پنهان سبحهٔ تزویر را
Qəzəl 70شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز رابوی این ریحان گرانتر کرد خوابِ ناز را
Qəzəl 71از فغان شد سرگرانی بیش آن طناز رانالهٔ عاشق بود افسانه خوابِ ناز را
Qəzəl 100با زمینگیری به منزل میرسانم خلق رادر بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق را
Qəzəl 151می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مراچرخ گویا ساخت از آب و گل دیگر مرا