Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دل را اگر چه نیست ز دلدار آگهیدلدار را بود ز دل زار آگهی
Qəzəl 6958ظلم است که درمان خود از درد ندانیقدر دل گرم و نفس سرد ندانی
Qəzəl 6960در سینه عشاقی و از سینه جداییچون صورت آیینه ز آیینه جدایی
Qəzəl 6962ما صلح نمودیم ز گلزار به بوییچشمی چو عرق آب ندادیم ز رویی
Qəzəl 6967اگر دل از علایق کنده باشیبه منزل بار خود افکنده باشی
Qəzəl 6968اگر بی پرده خود را دیده باشیگل از فردوس اینجا چیده باشی
Qəzəl 6975اکسیر شادمانی است خاک دیار طفلیبازیچه ای است عشرت از رهگذار طفلی
Qəzəl 6976از بس که خوش عنان است سیلاب زندگانیخار و خسی است پیشش اسباب زندگانی
Qəzəl 6978یا غمم را شمار بایستییا جهان غمگسار بایستی
Qəzəl 6981نمی آید از من دگر بردباریدو دست من و دامن بی قراری
Qəzəl 6984تا چند مرا از خود ای دوست جدا داری؟من هیچ نمی گویم، آخر تو روا داری؟
Qəzəl 6990پا به ادب نه که زخم خار نیابیبار به دلها منه که بار نیابی
Qəzəl 6991مرکز عیش است آن دهان که تو داریعمر دوباره است آن لبان که تو داری
Qəzəl 6992ای از خراباتت زمین دُرد ته پیمانهایدر پای شمعت آسمان پرسوخته پروانهای
Qəzəl 6995دارد از خط گل رخسار تو فرمان خداییچون به فرمان خدا از همه کس دل نربایی؟
Qəzəl 68خوب دارد زاهدِ شیاد، داروگیر رادامِ دردانه است پنهان سبحهٔ تزویر را
Qəzəl 70شد غرورِ حسن از خط بیش آن طناز رابوی این ریحان گرانتر کرد خوابِ ناز را
Qəzəl 71از فغان شد سرگرانی بیش آن طناز رانالهٔ عاشق بود افسانه خوابِ ناز را
Qəzəl 100با زمینگیری به منزل میرسانم خلق رادر بیابانِ طلب سنگِ نشانم خلق را
Qəzəl 151می کشد خاطر به جا و منزل دیگر مراچرخ گویا ساخت از آب و گل دیگر مرا
Qəzəl 164چشم بر خورشید تابان نیست ویران مراکرم شب تابی برافروزد شبستان مرا
Qəzəl 168نیست از دشمن محابا یک سر سوزن مراکز دل سخت است در زیر قبا جوشن مرا
Qəzəl 188می کشد در خاک و خون مژگان دلجویی مراتیغ زهرآلود باشد چین ابرویی مرا
Qəzəl 193هست در نقصان تمامی ها دل آگاه رامومیایی از شکست خویش باشد ماه را
Qəzəl 200جا به عرش دوش خود دادم سبوی باده رافرش کردم در ره می دامن سجاده را
Qəzəl 209از غبار خط فزون شد روشنایی دیده راتوتیای چشم باشد خاک، طوفان دیده را
Qəzəl 211از هوا گیرد سر دیوانه سنگ خاره رانیست از رطل گران اندیشه ای میخواره را
Qəzəl 249می نماید پایکوبان دار را منصور ماتاک را آتش عنان سازد می پر زور را
Qəzəl 287زیر شمشیر حوادث پای بر جاییم مارو نمیتابیم از سیلاب، دریاییم ما
Qəzəl 290فارغ است از سیر گل مجنون سرگردان مانقش پای ناقه لیلی است گلریزان ما