Qəzəl 1017

از پریشان خاطری دلهای حیران فارغ استدیده قربانی از خواب پریشان فارغ است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1019

در دل هر کس بود درد طلب در منزل استآب در گوهر ز بی تابی به دریا واصل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1037

خط به گرد عارض دلدار دیدن مشکل استدامن گل را به دست خار دیدن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1040

باده بی لعل لب دلبر کشیدن مشکل استتلخی از دریای بی گوهر کشیدن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1063

بی سؤال احسان به درویشان سخاوت کردن استلب گشودن رخنه در ناموس همت کردن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1072

خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن استکسوت این قوم از دستار سر پیچیدن است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1079

نوبهار آیینه طبع سخنساز من استبرگ گل چون عندلیبان پرده ساز من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1086

مردم بیدرد را دل از شکستن ایمن استگوشه این فرد باطل از شکستن ایمن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1089

آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوستخنده صبح قیامت یک گریبان چاک اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1090

آن که داغ لاله زار از روی آتشناک اوستسینه ما چاک چاک از غمزه بیباک اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1099

گریه مستانه من از خمار چشم توستآه من از سرمه دنباله دار چشم توست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1100

کوه را پای ادب در دامن تمکین ازوستپله ناز بتان سنگدل سنگین ازوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1109

از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته استورنه آن جان جهان با ما به هم پیوسته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1110

هر که از داغ تو در دل لاله زاری داشته استدر دل آتش مهیا نوبهاری داشته است

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 1134

نه همین آن سنگدل ما را فرامش کرده استمستی دارد که دنیا را فرامش کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1145

بوسه از لعلت قدح در چشمه کوثر زده استخنده از تنگ دهانت غوطه در شکر زده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1160

اشک ریز از مالش چرخ دغا آسوده استخوشه پروین ز رنج آسیا آسوده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1166

در بهشت است آن که چشمش از جهان پوشیده استبر سر گنج است پایی کز طلب خوابیده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1167

آن که بزم می پرستان را پریشان چیده استمجلس ارباب دانش را به سامان چیده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1172

دل به سر رفته است تا آن نقش پا را دیده استفرصتش بادا که محراب دعا را دیده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1173

هر نظر بازی که آن لبهای خندان دیده استبرگ عیش عالمی در غنچه پنهان دیده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1178

این که روزی بی تردد می رسد افسانه استپنجه کوشش کلید رزق را دندانه است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1213

محتسب از عاجزی دست سبوی باده بستبشکند دستی که دست مردم افتاده بست!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1228

زلف یار از جلوه خط پریشانی شکستاز غبار لشکر موران سلیمانی شکست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1232

شکوه ام آتش زبان گردیده است از خوی دوستآه اگر آبی بر این آتش نریزد روی دوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1243

معنی توفیق غیر از همت مردانه چیست؟انتظار خضر بردن ای دل فرزانه چیست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1244

شمع فانوس خیال آسمان پیداست کیستشعله جواله این دودمان پیداست کیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1260

پاره های دل گران بر دیده خونبار نیستجای در چشم است آن کس را که بر دل بار نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1262

افسر زرین سر آزاده را در کار نیستنقش عیب کاسه چینی است چون مودار نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1277

فکر جانسوز مرا یک نقطه بی انداز نیستیک سپند بزم من بی شعله آواز نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq