Qəzəl 883

گرچه افکندم به روغن، نان خلق از خوی چربقسمتم چون شمع کاهش شد ز گفت و گوی چرب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 885

بی قراران را ازان یکتای بی همتا طلبچون شود از دشت غایب سیل در دریا طلب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 890

دیده از خط بدیع آب دهید ای احبابکه عجب نقش بدیعی زده دوران بر آب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 892

نه حبابم که شود زود ز جان سیر در آبجوهرم، ریشه من هست ز شمشیر در آب

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 894

تو که بی پرده رخ خود ننمایی در خوابچه خیال است به آغوش من آیی در خواب؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 896

چهره نوخط آن تازه جوان را دریابزیر ابر تنک آن برق عنان را دریاب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 907

بهار نغمه تر ساز می کند سیلابز شوق کف زدن آغاز می کند سیلاب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 919

بردار دل ز عالم خاکی، صفا طلباز تنگنای جسم برون آ، هوا طلب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 924

از چه و زندان برآمد هر که روح از تن شناختشد عزیز آن کس که یوسف را ز پیراهن شناخت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 929

کوته اندیشی که گل در خوابگاه یار ریختیوسف گل پیرهن را در گریبان خار ریخت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 931

در علاج درد ما رنگ از رخ تدبیر ریختدید تا ویرانی ما را، دل تعمیر ریخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 932

پیش ساقی هر که آب رو درین میخانه ریختدر دل پاک صدف چون ابر نیسان دانه ریخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 944

روزگارم تیره شد خورشید سیمایی کجاست؟رفت از دستم عنان مژگان گیرایی کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 945

از دل سخت بتان از ناله ای فریاد خاستخوش همایون طایری زین بیضه فولاد خاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 953

جام ما دریاکشان مهر لب خاموش ماستمطرب ما همچو دریا سینه پرجوش ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 955

کوثر بیداربختی دیده گریان ماستگرده صحرای محشر سینه سوزان ماست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 966

دوربین خونین جگر از نظم احوال خودستروز و شب طاوس لرزان بر پر و بال خودست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 969

نعمت الوان دنیا مایه دردسرستخون فاسد در بدن آهن ربای نشترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 971

در شب مهتاب می را آب و تاب دیگرستباده و مهتاب با هم همچو شیر و شکرست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 975

جای غم خالی بود تا ساغر از صهبا پرستدور دور می پرستان است تا مینا پرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 979

عکس ساقی در شراب ناب دیدن خوشترستحسن عالمسوز را در آب دیدن خوشترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 987

در خم آن زلف دلها را سرود دیگرستشعله آواز را در شب نمود دیگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 988

حسن را با بی قراران گیر و دار دیگرستمهر را هر ذره ای آیینه دار دیگرست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 997

خاکساری پشتبان ویرانه ما را بس استبی سرانجامی نگهبان خانه ما را بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 999

چار دیوار قفس عشرت سرای ما بس استشهربند دام باغ دلگشای ما بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1008

جان روشن را جهان در چشم بینا آتش استشبنم بی تاب را گل در ته پا آتش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1022

نیست یک تن در جهان گویا، اگر گویا دل استچشم بینا پرده خواب است اگر بینا دل است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1024

سعی در تحصیل اسباب جهان بی حاصل استآنچه نتوان برد با خود، جمع آن بی حاصل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1044

سینه ام از داغ رنگارنگ صحرای گل استپای من از زخم خار خونچکان پای گل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1070

خنده رویی میهمان را گل به جیب افشاندن استتنگ خلقی کفش پیش پای مهمان ماندن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq