Qəzəl 1104

زلف گرد عارض او رشته گلدسته استکز لب و رخ غنچه و گل را به هم پیوسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1111

سینه تنگی دو عالم درد و غم می داشته است؟نیم جانی این قدر ظرف ستم می داشته است؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1113

چهره روشن خط شبرنگ هم می داشته است؟تیغ خورشید درخشان زنگ هم می داشته است؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1117

نامه از قاصد دل مغرور ما نگرفته استغیرت ما بوی یوسف از صبا نگرفته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1119

لعل نسبت با لب یاقوت او بیجاده استصبح با آن چهره خندان در نگشاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1126

ساقی ما از می گلگون به دور افتاده استهمچو ساغر آن لب میگون به دور افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1127

دل به دست آن نگار شوخ و شنگ افتاده استطفل بازیگوش را آتش به چنگ افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1132

هر که عاشق نیست خون در پیکرش افسرده ستگفتگو با زاهدان تلقین خون مرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1133

از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده استپشت از کوتاه بینی ها به عقبی کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1135

آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده استخاطر ما را پریشانتر ز سنبل کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1141

جلوه هر جا یار با پای نگارین کرده استنقش پایش خاک را دامان گلچین کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1149

شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده استبرگ این نخل برومند از ثمر پنهان شده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1154

مردمی در طینت اهل جهان کم مانده استصورت بی معنیی بر جا ز آدم مانده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1174

بی قراری های جان را چشم تر پوشیده استپیچ و تاب رشته ما را گهر پوشیده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1176

رفتن گلزار کار مردم بیکاره استبرگ عیش دردمندان از دل صد پاره است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1188

بی جمالت مردمک آیینه نزدوده ای استبی تماشای تو مژگان دست بر هم سوده ای است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1196

عمر شمع صبح و لطف بی بقای او یکی استعهد گل در زود رفتن با وفای او یکی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1217

نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دستاز دل روشن ندارم غیر مشتی گل به دست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1223

دل به خون در انتظار وعده جانان نشستبر سر آتش به تمکین این چنین نتوان نشست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1253

خط سبز از صفحه عارض ستردن خوب نیستآیه حرمت به آب تیغ شستن خوب نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1265

کوه غم بر خاطر آزادمردان بار نیستسایه ابر سبکرو بر گلستان بار نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1272

کوری خود گر نبینند اهل دنیا دور نیستهیچ کوری در مقام و مسکن خود کور نیست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1279

چهره گل چون بناگوش تو شبنم پوش نیستخط ریحان چون خط سبز تو بازیگوش نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1284

صحبت تردامنان با حسن یک دم بیش نیستیک دو ساعت در گلستان عمر شبنم بیش نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1294

هیچ نخلی همچو رز در بوستان چالاک نیستهیچ دستی در جهان بالای دست تاک نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1296

غافلان را احتیاج باده گلرنگ نیستخواب چون افتاد سنگین حاجت پاسنگ نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1304

چشم شبنم محرم رخسار گلفام تو نیستبوسه را رنگی ز لبهای می آشام تو نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1306

یک سر مو راستی در طاق ابروی تو نیسترحم در سر کار مژگان بلاجوی تو نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1315

ماه در گردون نوردی چون دل آواره نیستدر بساط آسمان این کوکب سیاره نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1318

سرو را چون لاله و گل احتیاج غازه نیستزینت آزادمردان غیر روی تازه نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq