Saib Təbrizi · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
شکوه عقل را بسیاری گفتار کم سازددو لب را در نظرها خامشی تیغ دودم سازد
Qəzəl 3014به داغی عشق کار مردم دیوانه میسازدخوش آن ساقی که کار بحر از پیمانه میسازد
Qəzəl 3021به مقدار بصیرت خاطر آگاه می لرزدکه خورشید جهان افروز بیش از ماه می لرزد
Qəzəl 3025اگرچه شمع کافوری خرد در خانه میسوزدچراغ از چشم شیران بر سر دیوانه میسوزد
Qəzəl 3034زدین ناقصم از سبحه استغفار برخیزدزننگ کفر من مو بر تن زنار برخیزد
Qəzəl 3037مرا آن روز از آیینه دل زنگ برخیزدکه از پیش نظر گردون مینارنگ برخیزد
Qəzəl 3047زدل زنگ ملال از باده احمر نمی خیزدبه آب بحر از عنبر سیاهی بر نمی خیزد
Qəzəl 3051تلاش نام داری چون نگین تن در سیاهی دهکه این داغ از جبین نامداران برنمی خیزد
Qəzəl 3063زپیری حرص دنیا نفس طامع را دو بالا شدگدا را کاسه در یوزه از کوری مثنی شد
Qəzəl 3064فروغ حسن یار از چهره گلزار پیدا شددرین گلزار آخر یک گل بی خار پیدا شد
Qəzəl 3080دل تاریک من روشن زفیض صبحگاهی شدچراغ من جهان افروز زین نور الهی شد
Qəzəl 3081زدل طرفی نبستی در جهان گل چه خواهی شد؟نگردیدی گهر در بحر، در ساحل چه خواهی شد؟
Qəzəl 3084گریبان چاکی عشاق از ذوق فنا باشدالف در سینه گندم زشوق آسیا باشد
Qəzəl 3090مرا پیغام لطفی از زبان خامه بس باشدشب امیدواری از سواد نامه بس باشد
Qəzəl 3092دمی کز روی آگاهی بود تیغ دودم باشدبه دنیا هر که پشت پا زند صاحب قدم باشد
Qəzəl 3097دمی چون صبح می خواهم درین عالم ز من باشدکه روشن می کنم آفاق را چون دم ز من باشد
Qəzəl 3100ز ابروی تو دل گردد زره، گر آهنین باشدکمانی را که تیر از خانه خیزد این چنین باشد
Qəzəl 3103من ناکس کیم تا در سرشتم آرزو باشد؟به خون شویم اگر در سرنوشتم آرزو باشد
Qəzəl 3114بهار زندگانی با خزان همدوش می باشدگل این بوستان خمیازه آغوش می باشد
Qəzəl 3124شراب بیخودی در شیشه و ساغر نمی باشدفروغ مهر در فرمان نیلوفر نمی باشد
Qəzəl 3132سبک مغزی کز اسباب جهان بر خویش می بالدچو حمالی است کز بار گران بر خویش می بالد
Qəzəl 3134نسیم مصر با صد کاروان یوسف لقا آمدپریزاد بهار از کوه قاف کبریا آمد
Qəzəl 3141زدلسوزان مرا بر سر همین داغ جنون آمدزخونگرمان به بالینم سرشک لاله گون آمد
Qəzəl 3148دل شیرین نمی گردد به سیل از جای خود، ورنهزکوه بیستون تردستی من سنگ گرداند
Qəzəl 3155بهار عارض او را به سامان کس نمی داندبغیر از رنگ و بویی زین گلستان کس نمی داند
Qəzəl 3156چه شد گر خصم بداختر بهای من نمی داند؟کمال عیسوی را دیده سوزن نمی داند
Qəzəl 3163ز اسباب جهان حسرت به دنیادار میماندز گل آخر به دست گلفروشان خار میماند
Qəzəl 3166دل از غش صاف چون گردید در دنیا نمی ماندچو خرمن پاک شد در دامن صحرا نمی ماند
Qəzəl 3168ز دل در سینه غیر از آه غمپرور نمیماندکه جز خاک سیه از عود در مجمر نمیماند
Qəzəl 3173زآتش گل به اعجاز رخ نیکو برویاندگل از آتش به سحر نرگس جادو برویاند