Pərakəndə şeir 569

چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یاربکه پیغام زبانی را کند مکتوب سربسته!

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 568

گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ماسبزی بخت شود زنگ بر آیینه ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 573

با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخنچون گشودی لب به گفتن، نیک یا بد می شوی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 575

به مجلسی که کشی از نقاب بند آنجاستاره سوخته ای نیست جز سپند آنجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 579

از کجی ناخنه دیده انور گردیراست شو راست که سرو لب کوثر گردی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 589

صبر مرا حواله به سیماب می کنیدلداری سفینه به گرداب می کنی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 592

باز رنگت شکسته است امروزتا کجا رنگ عشق ریخته ای

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 596

به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 598

ختم است بر خرام تو راه نظر زدنچون آه صبحگاه به قلب جگر زدن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 597

خمار می نکند زرد ارغوان تراخزان نسیم بهارست گلستان ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 601

تیغ دو دم بود لب خندان به چشم منشاخ گل است زخم نمایان به چشم من

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 600

ز درد و داغ چه پرواست دردپرور را؟که آب زندگی آتش بود سمندر را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 602

هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 601

شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش راکه سوختن نبود اشتهای آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 602

ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟نسیم، بال و پر سرکشی است آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 605

برد تا رنگ حیا را باده از رخسار اوآنچه بسیارست گلچین است در گلزار او

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 606

نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ اوهم مگر آیینه سازند از دل چون سنگ او

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 608

به خنده ای بنواز این دل خراب مرابه شور حشر نمکسود کن کباب مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 616

به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 620

از نصیحت دم مزن با خاطر افگار منکز دوای تلخ بدخوتر شود بیمار من

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 618

زبان هر هرزه درایی به جان رساند مرالب خموش به دارالامان رساند مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 622

ز خود برآمده ام، با سفر چه کار مرا؟بریده ام ز جهان، با ثمر چه کار مرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 625

زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟پریشان گوی را نتوان ز غمازی زبان بستن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 623

نمی توان ز سخن ساختن خموش مراکه چون صدف ز دهان است رزق گوش مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 626

ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردنز زلفت حلقه ها در گوش سنبل می توان کردن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 627

کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟به پای خفته کی قطع منازل می توان کردن؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 629

بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 628

نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مراکه پیچ و تاب به زنجیرها کشیده مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 631

به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرونچرا در بیضه آرد مرغ زیرک بال و پر بیرون؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 632

راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرونگل از آتش، شکر از آب نیاید بیرون

Saib Təbrizi1 dəq