Qəzəl 2076

هر کس ز تیغ غمزه او سر دریغ داشتجام سفالی از لب کوثر دریغ داشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2083

کارم شب وصال به پاس نظر گذشتفصل بهار من به ته بال و پر گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2085

روزی که حرف عشق مرا بر زبان گذشتچون خامه مد زخم من از استخوان گذشت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2090

از خط حلاوت لب جانان به گرد رفتاز جوش مور این شکرستان به گرد رفت

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 2093

نتوان به دستگیری اخوان ز راه رفتیوسف به ریسمان برادر به چاه رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2099

کام از جهانِ دون به هوس می‌توان گرفتاین شهد ریزه را به مگس می‌توان گرفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2107

ماهی که ز پرتو به جهان شور درانداختپیش رخت از هاله مکرر سپر انداخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2111

جمعیت اسباب، حجاب نظر ماستهر کس که شود رهزن ما، راهبر ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2139

درد تو به دلهای سبکروح گران استتبخال بر آن لب گره رشته جان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2140

در وصل، دل از هجر فزون دل نگران استآوارگی تیر در آغوش کمان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2149

چشمی که نظرباز به آن طاق دو ابروستدایم دو دل از عشق چو شاهین ترازوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2150

مرغی که رمیدن ز جهان بال و پر اوستاز عرش گذشتن سفر مختصر اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2152

گفتار تو شهدی است که جانها مگس اوسترفتار تو سیلی است که دل خار و خس اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2154

بودی که نمودست وجودش، دهن اوستسیبی که سهیل است کبابش، ذقن اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2155

کیفیت می با لب شکرشکن توستنقلی که می از خویش برآرد دهن توست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2160

یک دلشده در دام نگاهت نگرفته استدر هاله آغوش، چو ماهت نگرفته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2161

در روی زمین یک سر پر شور نمانده استته جرعه ای از کاسه منصور نمانده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2174

در هر جگری شوری ازین گرم نفس هستچون صبح، مرا حق نفس بر همه کس هست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2186

آن را که بود تیغ زبان بی لب نان نیستروزی ز دل خود بود آن را که دهان نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2192

زین نقطه بود گردش پرگار فلکهاهر چند که ما را ز سویدا خبری نیست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2198

افسوس که ایام شریف رمضان رفتسی عید به یک مرتبه از دست جهان رفت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2212

ظلم فریادی از ضعیفان استناله برق در نیستان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2213

عشق سلطان و عقل دهقان استرزق دهقان ز عدل سلطان است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2214

سفر اهل شوق در وطن استخلوت اهل دل در انجمن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2215

صدق، روشنگر ضمیر من استصبح روشن ضمیر، پیر من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2219

لطف و قهر زمانه هر دو یکی استگره دام و دانه هر دو یکی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2236

شراب نامرادی بی خمارستبه قدر تلخی این می خوشگوارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2241

نه هر تن لایق تشریف شاهی استشهادت آل تمغای الهی است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2242

در خودآرایی خطرها مضمرستحلقه فتراک طاوس از پرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2257

خود به خود چشم تو در گفتارستبیخودی لازمه بیمارست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq