Qəzəl 3763

مرا به زخم زبان روزگار می‌گذردمدار آبله من به خار می‌گذرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3766

ز خط صفا لب میگون یار پیدا کردبهار نشأه این باده را دوبالا کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3769

قدح به حوصله ما چه می تواند کرد؟سفینه با دل دریا چه می تواند کرد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3782

تلاش بیخبری با شعور نتوان کردسفر ز خود به پر و بال مور نتوان کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3795

غزال چشم تو ره بر پلنگ می گیردحباب بحر تو باج از نهنگ می گیرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3799

نه پشت پای بر اندیشه می توانم زدنه این درخت غم از ریشه می توانم زد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3809

ز گرمی نگهت آب در گهر سوزدز خنده نمکینت دل شکر سوزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3810

نفس به سینه ام از اضطراب می سوزدچنان که تیر شهاب از شتاب می سوزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3816

چه غم ز سینه به یاد وصال برخیزد؟چه تشنگی به سراب از سفال برخیزد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3817

ازین بساط کسی شادمانه برخیزدکه از سر دو جهان عارفانه برخیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3819

به ناله ای ز دل ما چه درد می خیزد؟ز یک نسیم چه مقدار گرد می خیزد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3822

ز جوش نشأه ز مغزم بهار می خیزدز فیض اشک گلم از کنار می خیزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3833

ز آه کام دو عالم مرا مهیا شدازین کلید دو صد در به روی من وا شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3840

ز باده چهره ساقی جهان دیگر شدزقطره های عرق گلستان دیگر شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3845

فغان که وحشی من مانده از رمیدن شدچو نقش پای زمین گیر آرمیدن شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3850

زصدق اگر نفس صبحگاه خواهی شدز چشم شور فلک مد آه خواهی شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3852

به خاک دیر جبینی که آشنا باشداگر به کعبه رود روی بر قفا باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3854

زخاکساری دل برقرار خودباشدگهرزگردیتیمی حصارخودباشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3855

زانقلاب دل آسوده بیشتر باشدکمند وحدت ما موجه خطر باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3869

نشاط لازم نقص عقول می باشدبه قدر هوش وخرد دل ملول می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3875

ز کلک تازه من شعر تر نمی گسلدز شاخ سدره وطوبی ثمر نمی گسلد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3880

دلیل راه کج از مستقیم می داندحکیم نبض صحیح از سقیم می داند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3902

چه دیده است در آن آتشین عذار سپندکه بی ملاحظه جان را کند نثار سپند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3904

خوش آن کسان که دردل برآرزو بستندبه اشک تلخ ره لقمه بر گلو بستند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3916

خوش آن گروه که تن راز عشق جان سازندزمین خویش به تدبیر آسمان سازند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3920

ز خود برآمدگان رستگار می باشندز داروگیر جهان برکنار می باشند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3921

در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشندچه دولتی است که مارا همان به ما بخشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3923

چه نعمتی است به من قرب آن دهن بخشندمرا چوخط به لب او ره سخن بخشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3941

دماغ سوختگان را شراب تازه کندزمین تشنه جگر را سحاب تازه کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3951

نظر لباس پرستان به مال و جاه کنند( . . . ) نمدکلاه کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq