Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
من از دشمن فزون از نفس کافر کیش می ترسمز دشمن دیگران ترسند و من از خویش می ترسم
Qəzəl 5562نشد سروی درین بستانسرا یک بار همدوشمز آتش طلعتی روشن نشد محراب آغوشم
Qəzəl 5565دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشمبه خاطر آنچه می گردید شد یکجا فراموشم
Qəzəl 5573کجا مایل به هر دل گردد ابرویی که من دانم؟که سر میپیچد از یوسف ترازویی که من دانم
Qəzəl 5577خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانممن این تقویم پارین را به از امسال می دانم
Qəzəl 5578سیه مست جنونم وادی و منزل نمی دانمکنار دشت را از دامن محمل نمی دانم
Qəzəl 5579ز خود دور آن پریرو را نمیدانم نمیدانمجدا ز بحر این جو را نمیدانم نمیدانم
Qəzəl 5580چو بیدردان به روی سبزه غلطیدن نمی دانماگر گل از گریبانم دمد چیدن نمی دانم
Qəzəl 5581بیا در جلوه ای سرو روان تا جان برافشانمبیفشان زلف کافر کیش تا ایمان برافشانم
Qəzəl 5585فروغ مهر در پیشانی دیوار میبینمصفای طلعت آیینه از زنگار میبینم
Qəzəl 5592رخی در ماتم مطلب به خون اندوده می خواهمدلی چون دیده قربانیان آسوده می خواهم
Qəzəl 5596گهی از دل، گهی از دیده، گاه از جان ترا جویمنمی دانم ترا ای یار هر جایی کجا جویم
Qəzəl 5605دست بر زلف پریشان سخن یافتهامچشم بد دور، رگ جان سخن یافتهام
Qəzəl 5606غوطه در بحر گهر ز آبله پا زدهامدر دل خاک قدم بر سر دریا زدهام
Qəzəl 5607دست در دامن آن زلف معنبر زده امباز بر آتش خود دامن محشر زده ام
Qəzəl 5609گر شوی با خبر از سوز دل بیتابمدم آبی نخوری تا نکنی سیرابم
Qəzəl 5619مدتی صبر چو زنجیر به زندان کردمتا نظر باز به روی مه کنعان کردم
Qəzəl 5620یاد آن عهد که در بحر سفر میکردمکمر سعی خود از موج خطر میکردم
Qəzəl 5623چند امید به خوی تو ستمگر بندم؟نخل مومین به هواداری اخگر بندم
Qəzəl 5625طمع بوسه از آن لعل شکر خا دارمخیر از خانه در بسته تمنا دارم
Qəzəl 5631از سری کوی تو آهنگ جدایی دارمبوسه ای توشه راه از تو گدایی دارم
Qəzəl 5633چند در خاک وطن غنچه بود بال و پرم؟در سر افتاده چو خورشید هوای سفرم
Qəzəl 5638من که از داغ جنون ساغر سرشار کشمخاک بر فرقم اگر منت دستار کشم
Qəzəl 5641بس که چون برگ خزان دیده پریشان حالمسایه خود را به زمین می کشد از دنبالم
Qəzəl 5643شوق کرده است ز بس گرم سفر چون قلممنقش پا، سوخته آید به نظر چون قلمم
Qəzəl 5648چه شکایت ز تو ای خانه برانداز کنمهر چند انجام ندارد ز چه آغاز کنم؟
Qəzəl 5655با دل تشنه و سوز جگر خود چه کنم؟در صدف آب نسازم گهر خود چه کنم؟
Qəzəl 5675خواب سنگینی از افسانه غفلت داریمقطره ای چشم از آن ابر مروت داریم
Qəzəl 5676چشم امید به مژگان تر خود داریمروی خود تازه به آب گهر خود داریم
Qəzəl 5680ما لب خشک قناعت لب نان می دانیمدست شستن ز طمع آب روان می دانیم