Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
گر به این دستور خیزد، شمع ماتم می کنددود تلخ خط چراغ دودمان حسن را
Pərakəndə şeir 192بوی خون از غنچه گل بر دماغم می خوردسوده مشک از خط ریحان به داغم می خورد
Qəzəl 191دردمندی سر به گردون می رساند آه رامی فزاید پیچ و تاب این رشته کوتاه را
Pərakəndə şeir 193می چسان مغز من آتش روان را پرورد؟روغن بادام چون ریگ روان را پرورد؟
Pərakəndə şeir 201هر قدر نقاش نقش او به دقت میکشدچون نظر بر رویش اندازد خجالت میکشد
Pərakəndə şeir 203خط ظالم از گل رخسار او کین می کشدانتقام بلبلان از باغ گلچین می کشد
Pərakəndə şeir 205هیچ کس بی گوشمال روزگار آدم نشدغوطه تا در خون نزد شمشیر صاحب دم نشد
Qəzəl 204پوست زندان است بر تن زاهد افسرده راحاجت زندان دیگر نیست خون مرده را
Pərakəndə şeir 213فتنه و آشوب از هرسو به من رو کردهاندتا دگر چشمان پرکارش چه جادو کردهاند
Qəzəl 216چون دهد پیغام تسکین بی قرار بوسه را؟حرف وصوت از دل برد کی خارخار بوسه را
Pərakəndə şeir 223میان نور و ظلمت عالمی دارم، نمی دانمکه شامم صبح یا صبح امیدم شام می گردد
Qəzəl 224از خرابی چون نگه دارم دل دیوانه را؟سیل یک مهمان ناخوانده است این ویرانه را؟
Pərakəndə şeir 227کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟به جاب آب، آب رو به جوی کهکشان بندد
Qəzəl 234از غباری خانه گردد بی صفا آیینه رامی شود دربسته از آهی، سرا آیینه را
Qəzəl 238یک نفس گر دور سازی از کنار آیینه رامی کند بی تابی دل سنگسار آیینه را
Pərakəndə şeir 246چند حرف بوسه او بر لب جان بشکند؟چند جامم در کنار آب حیوان بشکند؟
Pərakəndə şeir 247رهروان چون بر میان دامان استغنا زنندهر چه پیش آید به غیر از دوست، پشت پا زنند
Pərakəndə şeir 248حقپرستانی که از عشق خدا دم میزنندگام اول پشت پا بر هر دو عالم میزنند
Qəzəl 261چون حباب از یکدلان باده نابیم مااز هواداران پا بر جای این آبیم ما
Pərakəndə şeir 264خیال زلف او در دیده خونبار می زیبدخرام موج در دامان دریا بار می زیبد
Qəzəl 268در نظرها گرچه بیکاریم در کاریم ماهمچو مرکز پای برجاییم و سیاریم ما
Pərakəndə şeir 271ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گرددخجل خورشید از خود چون چراغ روز می گردد
Pərakəndə şeir 272به کوی عشق زاهد دشمن ناموس می گردداگر زاغ آید اینجا غیرت طاوس می گردد
Pərakəndə şeir 273به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گرددخزان فصل بهار مردم بی برگ می گردد
Pərakəndə şeir 275زمین خشک، گلزار از می گلفام میگرددفلک بر مدعا گردش کند چون جام میگردد
Pərakəndə şeir 277قضا تا نسخه کفر از خط جانانه می گیردجنون هم سر خط داغ از من دیوانه می گیرد
Pərakəndə şeir 279نشد قسمت که چندان چشم شوخ او به ما سازدکه مرغ زیرکی منقار با آب آشنا سازد
Pərakəndə şeir 281نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازدنسیم زلفش از دل سینه ها را پاک می سازد
Pərakəndə şeir 296کدامین سروقد از دامن محشر برون آمد؟که بی تابانه صد آه از لب کوثر برون آمد
Pərakəndə şeir 297به قتل من چنان تیغش به استعجال می آمدکه از جوهر به گوش من صدای بال می آمد