Qəzəl 297

می کشد هر لحظه بزم تازه ای بر روی ماداغ دارد جام جم را کاسه زانوی ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 300

دل سودایی من یار را اغیار می داندسر زانوی وحدت را سر بازار می داند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 299

ای دل بیدار را از چشم مستت خواب‌هادیده را از پرتو روی تو فتح الباب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 302

دلم در سینه درس ناله مستانه می‌خواندبه طرز بلبل ناقوس در بتخانه می‌خواند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 302

ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازهادر میان مهر خاموشی گره آوازها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 308

به لب از شوق صدره بیش جان نامه می آیدکه حرفی از دهانش بر زبان خامه می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 310

مگر پروانه حرفی از کنار و بوس می گوید؟که شمع امشب سخن از پرده فانوس می گوید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 317

حسن خط پرده فهمیدن مضمون گرددکسی آگاه ز مضمون خطش چون گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 321

شوربختی ز دو چشم تر ما می باردتلخکامی ز لب ساغر ما می بارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 324

نمک لعل تو کی چشمه حیوان دارد؟یوسف مصر کی این چاه زنخدان دارد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 327

با رخت آینه خوش عیش تمامی داردشانه با هر شکن زلف تو دامی دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 328

خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرددامن افشان چو نسیم از سر دنیا گذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 331

ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا رابه آب زندگی پرورده اند آن سرو بالا را

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 332

به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما راکه از مستان نمی گیرند خون جام و مینا را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 335

به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا رابه جان بی نفس چون ماهیان کن سیر دریا را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 337

مصر روشن ز جمال مه کنعان نشودتا برافروخته از سیلی اخوان نشود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 348

لبش به ظاهر اگر حرف شکرین داردز خط سبز همان زهر در نگین دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 349

شراب روز دل لاله را سیه داردچه حاجت است به شاهد سخن چو ته دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 351

به حسن، خیرگی ما چه می تواند کرد؟به آفتاب، تماشا چه می تواند کرد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 353

ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کردگره به ناخن از ابروی باز نتوان کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 354

سخن چو هر دو لب او به یکدگر می خوردچو رشته غوطه به سرچشمه گهر می خورد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 354

نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت رافرو برده است فکر مصرع قدت قیامت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 356

چو شبنم آن که دل خویش با صفا سازدز گرد بالش خورشید متکا سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 357

غریب کوی تو در هر کجا وطن سازدز پاره های دل آن خاک را یمن سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 360

ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود راکه از ظلمت برون آرم روان روشن خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 363

کجا به سیر چمن با رخ گشاده نشدکه گل ز شاخ به تعظیم او پیاده نشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 366

نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر راز دود تلخ پروا نیست چشم سخت مجمر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 373

ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش راکه چندین عقده در کار از سپند افتاد آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 375

به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش راکه می جوشد می از پیمانه چشم می پرستش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 378

ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش راز شیرینی به حلوا احتیاجی نیست جنگش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq