Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
می کشد هر لحظه بزم تازه ای بر روی ماداغ دارد جام جم را کاسه زانوی ما
Pərakəndə şeir 300دل سودایی من یار را اغیار می داندسر زانوی وحدت را سر بازار می داند
Qəzəl 299ای دل بیدار را از چشم مستت خوابهادیده را از پرتو روی تو فتح البابها
Pərakəndə şeir 302دلم در سینه درس ناله مستانه میخواندبه طرز بلبل ناقوس در بتخانه میخواند
Qəzəl 302ای ترا در سینه هر ذره پنهان رازهادر میان مهر خاموشی گره آوازها
Pərakəndə şeir 308به لب از شوق صدره بیش جان نامه می آیدکه حرفی از دهانش بر زبان خامه می آید
Pərakəndə şeir 310مگر پروانه حرفی از کنار و بوس می گوید؟که شمع امشب سخن از پرده فانوس می گوید
Pərakəndə şeir 317حسن خط پرده فهمیدن مضمون گرددکسی آگاه ز مضمون خطش چون گردد
Pərakəndə şeir 321شوربختی ز دو چشم تر ما می باردتلخکامی ز لب ساغر ما می بارد
Pərakəndə şeir 324نمک لعل تو کی چشمه حیوان دارد؟یوسف مصر کی این چاه زنخدان دارد؟
Pərakəndə şeir 327با رخت آینه خوش عیش تمامی داردشانه با هر شکن زلف تو دامی دارد
Pərakəndə şeir 328خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرددامن افشان چو نسیم از سر دنیا گذرد
Qəzəl 331ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا رابه آب زندگی پرورده اند آن سرو بالا را
Qəzəl 332به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما راکه از مستان نمی گیرند خون جام و مینا را
Qəzəl 335به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا رابه جان بی نفس چون ماهیان کن سیر دریا را
Pərakəndə şeir 337مصر روشن ز جمال مه کنعان نشودتا برافروخته از سیلی اخوان نشود
Pərakəndə şeir 348لبش به ظاهر اگر حرف شکرین داردز خط سبز همان زهر در نگین دارد
Pərakəndə şeir 349شراب روز دل لاله را سیه داردچه حاجت است به شاهد سخن چو ته دارد
Pərakəndə şeir 351به حسن، خیرگی ما چه می تواند کرد؟به آفتاب، تماشا چه می تواند کرد؟
Pərakəndə şeir 353ز سرنوشت قضا احتراز نتوان کردگره به ناخن از ابروی باز نتوان کرد
Pərakəndə şeir 354سخن چو هر دو لب او به یکدگر می خوردچو رشته غوطه به سرچشمه گهر می خورد
Qəzəl 354نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت رافرو برده است فکر مصرع قدت قیامت را
Pərakəndə şeir 356چو شبنم آن که دل خویش با صفا سازدز گرد بالش خورشید متکا سازد
Pərakəndə şeir 357غریب کوی تو در هر کجا وطن سازدز پاره های دل آن خاک را یمن سازد
Qəzəl 360ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود راکه از ظلمت برون آرم روان روشن خود را
Pərakəndə şeir 363کجا به سیر چمن با رخ گشاده نشدکه گل ز شاخ به تعظیم او پیاده نشد
Qəzəl 366نسوزد دل به آه گرم من چرخ بد اختر راز دود تلخ پروا نیست چشم سخت مجمر را
Qəzəl 373ز روی آتشینش حیرتی رو داد آتش راکه چندین عقده در کار از سپند افتاد آتش را
Qəzəl 375به ساغر احتیاجی نیست حسن نیم مستش راکه می جوشد می از پیمانه چشم می پرستش را
Qəzəl 378ز دست یکدگر شکرلبان گیرند سنگش راز شیرینی به حلوا احتیاجی نیست جنگش را