Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دست و پا بسیار زد تا عشق ما را پاک سوختشعله خون ها خورد تا این هیزم نمناک سوخت
Qəzəl 936هر که پیوندد به اهل حق ز مردان خداستآهن پیوسته با آهن ربا، آهن رباست
Qəzəl 937دیده های پاک را با حسن، کشتی آشناستشبنم روشن گهر در گلستان فرمانرواست
Qəzəl 943خشک شد کشت امیدم ابر احسانی کجاست؟آب را گر پا به گل رفته است بارانی کجاست؟
Qəzəl 952دامن صحرای وحشت خاک دامنگیر ماستحلقه چشم غزالان حلقه زنجیر ماست
Qəzəl 962من به دوزخ می روم، زاهد اگر در جنت استدوزخ ارباب معنی صحبت بی نسبت است
Qəzəl 982حلقه اطفال بهر اهل سودا بهترستتنگنای شهر از دامان صحرا بهترست
Qəzəl 984در طریق عشق هر جا می گذاری پا، سرستموج این وادی رگ جان، ریگ این صحرا سرست
Qəzəl 996نوخطی از تازه رویان جهان ما را بس استبرگ سبزی زان بهار بی خزان ما را بس است
Qəzəl 1015عاجزی از عاشق، از معشوق طنازی خوش استاز سپند افتادن، از آتش سرافرازی خوش است
Qəzəl 1028پیش آن لب بر جگر دندان فشردن مشکل استبا وجود باده خون خویش خوردن مشکل است
Qəzəl 1034عندلیب مست را خاموش کردن مشکل استشعله آواز را خس پوش کردن مشکل است
Qəzəl 1043هر چه امروزست بار خاطرت فردا گل استدر جگرخاری که اینجا بشکند آنجا گل است
Qəzəl 1049در حریم سینه عشاق، غم نامحرم استدر نزاکت خانه آیینه، دم نامحرم است
Qəzəl 1052هستی دنیای فانی انتظار مردن استترک هستی ز انتظار نیستی وارستن است
Qəzəl 1054در تعلق کوه آهن در شمار سوزن استدر تجرد سوزنی همسنگ کوه آهن است
Qəzəl 1058تن چون شد از زخم جوهردار، حصن آهن استدل مشبک چون شد از پیکان، دعای جوشن است
Qəzəl 1059مرهم تیغ تغافل خون خود را خوردن استبخیه این زخم، دندان بر جگر افشردن است
Qəzəl 1061وجد بال شاهباز جان ز هم وا کردن استپایکوبی زندگی را در ته پا کردن است
Qəzəl 1065عقل، اجزای وجود خویش باطل کردن استعشق، این اوراق را شیرازه دل کردن است
Qəzəl 1067نامرادی زندگی بر خویش آسان کردن استترک جمعیت دل خود را به سامان کردن است
Qəzəl 1081آبروی حسن از مژگان نمناک من استصیقل آیینه رویان دیده پاک من است
Qəzəl 1136داغ سودا فارغ از فکر کلاهم کرده استبی نیاز از افسر این چتر سیاهم کرده است
Qəzəl 1137سر گران با عقل آن طرف کلاهم کرده استپاکباز از هوش آن چشم سیاهم کرده است
Qəzəl 1138خلق، دشوار جهان را بر من آسان کرده استتازه رویی بر من آتش را گلستان کرده است
Qəzəl 1139تا که را قسمت شهید سنگ طفلان کرده است؟بید مجنون گیسوی ماتم پریشان کرده است
Qəzəl 1191لب چو گردد خالی از عقد سخن، خمیازه ای استچون نباشد گوهر دندان، دهن خمیازه ای است
Qəzəl 1204زیر پای سرو چون آب روان غلطیدنی استگل به تردستی ز عکس تازه رویان چیدنی است
Qəzəl 1208هر که دل در غمزه خونریز آن جلاد بسترشته جان بر زبان نشتر فصاد بست
Qəzəl 1211بس که از زهر شکایت لب دل افگار بستدل مرا چون بسته در جیب و بغل زنگار بست