Qəzəl 3119

زدوری بیش وصل دلبران جانکاه می باشدخطر در منزل اینجا بیشتر از راه می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3120

خرابیهای ظاهر حافظ دیوانه می باشدکه گنج آسوده از تاراج در ویرانه می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3121

دل یکرنگ در غمخانه دنیا نمی‌باشددرین بستان گلی غیر از گل رعنا نمی‌باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3127

نظرگاهی مرا غیر از دل روشن نمی باشدکه هرگز مرغ زیرک غافل از روزن نمی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3129

سخن را از خموشی پرده بر رو گر دهن پوشددهان تنگ آن شیرین تکلم را سخن پوشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3130

دل ظالم از آب چشم مظلومان نیندیشدز اشک هیزم تر آتش سوزان نیندیشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3137

بده ساقی می گلگون که ایام بهار آمدعجب آبی جهان خشک را بر روی کار آمد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3138

در و دیوار در وجد از نسیم نوبهار آمدزمین مرده دل را خون به جوش از لاله زار آمد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3142

خرد از سر زجوش شعله سودا برون آمدجنون عشق موجی زد کف از دریا برون آمد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3146

چنین ساقی اگر دور شراب ناب گرداندبساط خاک را در یک نفس گرداب گرداند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3147

نه آن مرغم که گرد عالمم پرواز گرداندورقهای پر و بال مرا شهباز گرداند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3149

نه هر پیمانه ای از حال خود ما را بگرداندمگر رطل گران این سنگ را از جا بگرداند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3150

زخود بیگانگی را آشنایی عشق می داندبه خود مشغول بودن را جدایی عشق می ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3153

ز بی‌پروایی آن بی‌درد قدر ما نمی‌داندز خوبی شیوه‌ای جز ناز و استغنا نمی‌داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3154

چه شد قدر مرا گر چرخِ دون‌پرور نمی‌داند؟صدف از ساده‌لوحی قیمت گوهر نمی‌داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3157

دل دیوانهٔ من دوست از دشمن نمی‌داندچو آتش شعله‌ور شد آب از روغن نمی‌داند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3159

زگرمی خون من جوهر به تیغ او بسوزاندفروغ لاله من آب را در جو بسوزاند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3170

به دل مژگان آن ناآشنا پنهان نمی ماندکه خاری گر خلد در دست و پا پنهان نمی ماند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3177

کسی کز عقل وحشی شد چون مجنون بد نمی بیندزخود رم کرده آزاری زدام و دد نمی بیند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3182

کسی تا کی خورد چون شمع رزق از استخوان خود؟به دندان گیرد از افسوس هر ساعت زبان خود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3190

ز قید جسم جانهای عزیز آسان برون آیدبه خوابی یوسف بی جرم از زندان برون آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3198

به قتل من چنان بی‌تاب آن شمشیر می‌آیدکه از جوهر به گوشم ناله زنجیر می‌آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3207

کدامین آتشین‌سیما به این ویرانه می‌آید؟که از دیوار و در بوی پر پروانه می‌آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3216

به کار سینه‌صافان دیده روشن نمی‌آیدکه نور خانه آیینه از روزن نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3220

تمنا از دل اهل هوس بیرون نمی‌آیدکه خامی از شراب نیمرس بیرون نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3229

مگر زلف سبکسیر تو از جولان بیاسایدکه از دست کشاکش رشته های جان بیاساید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3230

دل عاشق کجا از ساغر سرشار بگشاید؟به آب خضر لب کی تشنه دیدار بگشاید؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3236

به می آن کس که کلفت از دل پرشور من شویدبه شبنم رنگ خون از لاله خونین کفن شوید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3243

عشق تا هست عنان را به هوس نتوان دادچون قلم نبض به دست همه کس نتوان داد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3245

هرکه از گریه بیدرد اثر می طلبدهمت از مردم کوتاه نظر می طلبد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq