Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
می کنم سیرگل از چاک گریبان قفسنبض گلشن را به دست آورده ام ازخاروخس
Qəzəl 4829دوزخ ارباب معنی صحبت قال است و بسهست اگر دارالامانی صحبت حال است و بس
Qəzəl 4831میوه باغ امیدم داغ حرمان است و بسیار دلسوزی که میبینم نمکدان است و بس
Qəzəl 4840دامگاه تازه ای پرواز را منظور بوداین که می کردم نفس را راست گاهی در قفس
Qəzəl 4851صد گل به باد رفت و گلابی ندید کسصد تاک خشک گشت و شرابی ندید کس
Qəzəl 4856هیچ نوشی نیست بی نیش ای پسر هشیار باشخواب شیرین پشه دارد درکمین بیدار باش
Qəzəl 4860چون لب پیمانه زنهار از سخن خاموش باشصد سخن گر بگذرد در انجمن خاموش باش
Qəzəl 4861بادهٔ گلرنگ شو یا شیشهٔ بیرنگ باشبوی خون میآید از نیرنگ، بینیرنگ باش
Qəzəl 4862از زمین دامن بیفشان همسفر با ماه باشخانه را زیر و زبرکن آسمان خرگاه باش
Qəzəl 4867پیش میخواران سبک چون پنبه مینا مباشاز سبکساری چو کف سیلی خور دریا مباش
Qəzəl 4872از هوسناکی گران برخاطر دوران مباشاز فضولی بارصاحبخانه چون مهمان مباش
Qəzəl 4876دل ز تن چون دور شد وامی شود غمگین مباشکور را فرزند بینا می شود غمگین مباش
Qəzəl 4878ظاهر مردان به زیور گر نباشد گو مباشحلقه بیرون در گر زر نباشد گو مباش
Qəzəl 4883دیده ما گرز خون رنگین نباشد گومباشحلقه بیرون در زرین نباشد گو مباش
Qəzəl 4885چون بود گلچهره ساقی باده رنگین گو مباشساعد سیمین چو باشد جام سیمین گو مباش
Qəzəl 4886جسم اگر ازیکدگر ریزد غباری گو مباشروح اگر ازتن هواگیرد بخاری گو مباش
Qəzəl 4887گر نباشم من غبار آستانی گو مباشدربهشت جاودان برگ خزانی گو مباش
Qəzəl 4897در سر زینت خودآرا می رود آخر سرشحلقه فتراک طاووس است از بال و پرش
Qəzəl 4911در غریبی تابه چند افتدکسی ازیادخویش؟کو جنونی تا برآرم گرد از بنیاد خویش
Qəzəl 4913برگ عیش من بود رنگینی افکار خویشاز تماشای بهشتم فارغ از گلزار خویش
Qəzəl 4915نیست رزقم تیر تخشی چون کمان ازتیر خویشقسمتم خمیازه خشکی است از نخجیر خویش
Qəzəl 4917کوته اندیشی که نفرستد به عقبی مال خویشچشم امیدش بود پیوسته در دنبال خویش
Qəzəl 4919هر که می کوشد به تعمیر تن ویران خویشگل ز غفلت می زند بر رخنه زندان خویش
Qəzəl 4932حساب دین و دل راپاک کن باچشم عیارشکه شب رانیمه خواهد کرد از خط حسن طرارش
Qəzəl 4935ز شست صاف از دل می جهد گرم آنچنان تیرشکه از بوی کباب افتد به فکر زخم ،نخجیرش
Qəzəl 4936شکارانداز صیادی که من هستم نظر بازشز گیرایی نریزد خون صید از چنگل بازش
Qəzəl 4944چسان در بر کشم گستاخ چون پیراهن اندامش؟که رنگ ازبوسه خورشید می بازد لب بامش
Qəzəl 4947اگر چه می زند آتش به عالم روی تابانشگلو تر می شود از دیدن سیب زنخدانش
Qəzəl 4949بلا جویی که من دارم نظر برچشم فنانشخطر دارد ترنج آفتاب از تیر مژگانش
Qəzəl 4951ز گرد سرمه نتوان دید درچشم سخندانشمگر این گردرا بشکافدازهم تیرمژگانش