Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تا به کی دل را سیاه از نعمت الوان کنی؟چند در زنگار این آیینه را پنهان کنی؟
Qəzəl 6726ای که فکر چاره بیماری دل میکنینسبت خود را به چشم یار باطل میکنی
Qəzəl 6760خرد در سر مرا در خم فلاطون است پنداریهوس در دل مرا در خاک قارون است پنداری
Qəzəl 6761ز زلف پرشکن بتخانه چین است پنداریز خال مشکبو آهوی مشکین است پنداری
Qəzəl 6773نگه چون شمع درگیرد ز روی روشن ساقیید بیضا شود دست از بیاض گردن ساقی
Qəzəl 6777مکن با ارتکاب جرم اظهار پشیمانیچه لازم با دروغ آمیختن آلوده دامانی؟
Qəzəl 6782جنونم پهن شد صبر از من شیدا چه می خواهی؟عنانداری ز من در دامن صحرا چه می خواهی؟
Qəzəl 6816چه بر این آتش هستی چو دخان می لرزی؟چون شرر بر سر این خرده جان می لرزی؟
Qəzəl 6818بوسه از کنج لب یار نخورده است کسیره به گنجینه اسرار نبرده است کسی
Qəzəl 6828می وصل تو به کم حوصله ها ارزانینشائه خون جگر باد به ما ارزانی
Qəzəl 6829دل نبندند عزیزان جهان در وطنیکه به یوسف ندهد وقت سفر پیرهنی
Qəzəl 6830چه شود گر به پیامی دل من شاد کنی؟پیش ازان روز که بسیار مرا یاد کنی
Qəzəl 6831تا کی اندیشه این عالم پرشور کنی؟دست تا چند درین خانه زنبور کنی؟
Qəzəl 6836چند چون چشم هوسناک به هر سو بینی؟جمع شو تا هم از آیینه خود رو بینی
Qəzəl 6837چه به هر سوی چو کوران به عصا می بینی؟چاه زیر قدم توست چو وا می بینی
Qəzəl 6864اگر چه هست به ظاهر خراب درویشیز وصل گنج بود کامیاب درویشی
Qəzəl 6866حضور فرش بود در جهان درویشیسر نیاز من و آستان درویشی
Qəzəl 6888نماند دشت جنون را رمیده آهوییکه پیش وحشت من ته نکرد زانویی
Qəzəl 6896در خاک و خون کشید مرا ترکزادهایمژگان به نازبالش دل تکیه دادهای
Qəzəl 6910آن را که هست گردش چشم غزالهایدر کار نیست رطل گران و پیالهای
Qəzəl 6912ای جان به قید گنبد خضرا چگونهای؟ای باده در شکنجه مینا چگونهای؟
Qəzəl 6913طفلی کز او مراست تمنای آشتیدارد به جنگ رغبت حلوای آشتی
Qəzəl 6941پنهان رخ چو ماه برای چه می کنی؟خون در دل نگاه برای چه می کنی؟
Qəzəl 6950چون رشته به همواری اگر نام برآریاز گرد گریبان گهر سر بدر آری
Qəzəl 6989کشتی تن را شکستم یللیاز حجاب بحر رستم یللی
Pərakəndə şeir 32در زیر بار مهره گل نیست دست ماز اشک تاک سبحه کند می پرست ما
Pərakəndə şeir 39هر نگه صد کاسه خون می خوردتا به مژگان می رساند خویش را
Pərakəndə şeir 41لعل از کان بدخشان، گوهر از عمان طلبگنج از ویران، حضور دل ز درویشان طلب
Pərakəndə şeir 53سرشته اند به دیوانگی سرشت مرانمی توان به قلم داد خوب و زشت مرا
Pərakəndə şeir 304طبیب پست فطرت خلق را رنجور می خواهدگدای دوربین فرزند خود را کور می خواهد