Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
سبزه خط تو راه دل آگاه زده استاین چه خضرست ندانم که مرا راه زده است
Pərakəndə şeir 73داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته استاز تب غیرت گل خورشید را افروخته است
Pərakəndə şeir 74در غلط می افکند هر دم سپند بزم راعکس رخسارت ز بس آیینه را افروخته است
Qəzəl 78بر جگر تا خوردهام نیشِ خمارِ نوش رامیکنم با درد سودا بادهٔ سرجوش را
Qəzəl 79چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟یا رب انصافی بده آن خطِ بازیگوش را
Pərakəndə şeir 87خوشدلی فرش است در هر جا شراب و ساز هستغم نگردد گرد آن محفل که غم پرداز هست
Qəzəl 92کِی نیامِ پوچ میسازد به تمکین تیغ را؟آستین زندان بود چون دستِ گلچین تیغ را
Pərakəndə şeir 93پنجه غیرت دل پرویز را در هم شکستهر کجا حرفی ز شیرین کاری فرهاد رفت
Pərakəndə şeir 94به این عنوان اگر قامت کشد سرو دلارایتنماید طوق قمری جلوه خلخال در پایت
Pərakəndə şeir 104شور دریای وجود از سر پرشور من استرقص مینای فلک از می پرزور من است
Pərakəndə şeir 115مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاستکمند وحدت من چارموجه دریاست
Pərakəndə şeir 120ستاره سحر عشق چشم بیدارستغبار لشکر غم ناله شرربارست
Pərakəndə şeir 124سخن بلند چو گردد به وحی مقرون استاتاقه سر مصحف کلام موزون است
Qəzəl 127تَرزبانی معدنِ زَنگار میسازد مراخامشی آیینهٔ اسرار میسازد مرا
Pərakəndə şeir 132جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیستدر نامه ما یک سر مو سهو قلم نیست
Qəzəl 132برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرادستِ خود از هر چه شستم پاک، قسمت شد مرا
Pərakəndə şeir 139سرکشم ز ابر بهاری گذشته استشراب من از خوشگواری گذشته است
Qəzəl 139چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟خونِدل چندان نمییابم که بس باشد مرا
Pərakəndə şeir 140غم پوشش برونم را گرفته استخیال نان درونم را گرفته است
Pərakəndə şeir 145سرو را از جلوه مستانه از جا میبردخنده او تلخکامی را ز صهبا میبرد
Qəzəl 145صبح از جانهای روشن یاد میآید مراشام از تاریکی تن یاد میآید مرا
Pərakəndə şeir 150خیال طره او در دل خراب گذشتچه موج بود که مستانه بر حباب گذشت
Pərakəndə şeir 162تا عارضت ز آتش می برفروخته استبر آسمان ستاره خورشید سوخته است
Pərakəndə şeir 163زلفت که همچو شام غریبان گرفته استصبح نشاط در ته دامان گرفته است
Pərakəndə şeir 166خال تو ریشه در شکرستان دوانده استدر خط سبز، شهپر طوطی رسانده است
Pərakəndə şeir 169آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده استخود را به زیر بال سمندر کشیده است
Pərakəndə şeir 170دارد سری به کاکل او هر سری که هستدربند اوست هر دل غم پروری که هست
Pərakəndə şeir 178رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت استخط گرد گل روی تو دیوار بهشت است
Pərakəndə şeir 182از وصل، ملال دل خرم نمکین استدر دامن گل گریه شبنم نمکین است
Pərakəndə şeir 188تا به برگ سبز، خط او چمن را یاد کردباغبان از خرمی گل را مبارک باد کرد