Pərakəndə şeir 72

سبزه خط تو راه دل آگاه زده استاین چه خضرست ندانم که مرا راه زده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 73

داغ مشکینم که ناف لاله ها را سوخته استاز تب غیرت گل خورشید را افروخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 74

در غلط می افکند هر دم سپند بزم راعکس رخسارت ز بس آیینه را افروخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 78

بر جگر تا خورده‌ام نیشِ خمارِ نوش رامی‌کنم با درد سودا بادهٔ سرجوش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 79

چند بتوان خاک زد در چشم، عقل و هوش را؟یا رب انصافی بده آن خطِ بازیگوش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 87

خوشدلی فرش است در هر جا شراب و ساز هستغم نگردد گرد آن محفل که غم پرداز هست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 92

کِی نیامِ پوچ می‌سازد به تمکین تیغ را؟آستین زندان بود چون دستِ گلچین تیغ را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 93

پنجه غیرت دل پرویز را در هم شکستهر کجا حرفی ز شیرین کاری فرهاد رفت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 94

به این عنوان اگر قامت کشد سرو دلارایتنماید طوق قمری جلوه خلخال در پایت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 104

شور دریای وجود از سر پرشور من استرقص مینای فلک از می پرزور من است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 115

مرا گشایش خاطر ز دامگاه بلاستکمند وحدت من چارموجه دریاست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 120

ستاره سحر عشق چشم بیدارستغبار لشکر غم ناله شرربارست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 124

سخن بلند چو گردد به وحی مقرون استاتاقه سر مصحف کلام موزون است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 127

تَر‌زبانی معدنِ زَنگار می‌سازد مراخامشی آیینهٔ اسرار می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 132

جز نام تو بر لوح دلم هیچ رقم نیستدر نامه ما یک سر مو سهو قلم نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 132

برگِ عیش آماده از فقر و قناعت شد مرادستِ خود از هر چه شستم پاک، قسمت شد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 139

سرکشم ز ابر بهاری گذشته استشراب من از خوشگواری گذشته است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 139

چون ز دنیا نعمتِ الوان هوس باشد مرا؟خونِ‌دل چندان نمی‌یابم که بس باشد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 140

غم پوشش برونم را گرفته استخیال نان درونم را گرفته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 145

سرو را از جلوه مستانه از جا می‌بردخنده او تلخ‌کامی را ز صهبا می‌برد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 145

صبح از جان‌های روشن یاد می‌آید مراشام از تاریکی تن یاد می‌آید مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 150

خیال طره او در دل خراب گذشتچه موج بود که مستانه بر حباب گذشت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 162

تا عارضت ز آتش می برفروخته استبر آسمان ستاره خورشید سوخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 163

زلفت که همچو شام غریبان گرفته استصبح نشاط در ته دامان گرفته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 166

خال تو ریشه در شکرستان دوانده استدر خط سبز، شهپر طوطی رسانده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 169

آتش ز شرم خوی تو تا سر کشیده استخود را به زیر بال سمندر کشیده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 170

دارد سری به کاکل او هر سری که هستدربند اوست هر دل غم پروری که هست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 178

رخساره گلرنگ تو گلزار بهشت استخط گرد گل روی تو دیوار بهشت است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 182

از وصل، ملال دل خرم نمکین استدر دامن گل گریه شبنم نمکین است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 188

تا به برگ سبز، خط او چمن را یاد کردباغبان از خرمی گل را مبارک باد کرد

Saib Təbrizi1 dəq