Pərakəndə şeir 320

بوی گل مژده آشوب جنون می آردناله بلبلم از پرده برون می آرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 322

هر که را می نگری شکوه ز قسمت داردجز دل ما که به ناداده قناعت دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 339

سخنی کز دهن تنگ تو برمی‌آیدراز غیب است که از پرده به در می‌آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 344

کجا دماغ تو گرم از شراب می‌گردد؟که می ز شرم نگاه تو آب می‌گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 344

ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟که می روید بت از دیوار و در کاشانه ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 346

زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها رانسیم نوبهاران کرد گویا این زبان‌ها را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 353

به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت راستمگر لشکر بیگانه می سازد رعیت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 359

غبار خط چو به عزم نبرد می خیزدز آب چشمه خورشید گرد می خیزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 362

شکسته بند قناعت مرا دهان بسته استهمانیم که مرادم ز استخوان باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 367

دلاوران که صف کارزار می شکنندبه خون گرم من اول خمار می شکنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 369

ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بودنظر به قامت رعنای او پیاده بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 373

فیض در دامن صحرای جنون می باشدخاک این بادیه آغشته به خون می باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 375

ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اندغافل از جنت دربسته خلوت شده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 389

(چشمت که راه توبه احباب می زندساغر به طاق ابروی محراب می زند)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 392

ماه از حجاب روی تو پروین عرق کندآیینه را شکوه جمال تو شق کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 393

تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟تا کی کسی شناه به دریای خون کند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 394

چندان که ممکن است کسی مردمی کنددم را چرا علم کند و کژدمی کند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 397

مکن یارب گران در منتهای عمر گوشم راسبک زین بار سنگین ساز با این ضعف دوشم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 408

گل بوی بی وفایی ارواح می دهدیادی ز کم بقایی ارواح می دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 407

فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان راکه خاموشی بود کمتر، چراغ زیر دامان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 411

هرگز کسی ز قافله دل نشان ندیدیک آفریده آتش این کاروان ندید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 413

تبسمی پی دشنام تلخ در کارستنمکچش مزه ای با پیاله می باید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 421

کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟رنگ شکسته راز دلم برملا نکرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 430

مردم ز حد خویش برون پا نهاده‌اندراه هزار تفرقه بر خود گشاده‌اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 437

در دور خط آن سیم ذقن تلخ سخن شدخط ابجد بی رحمی آن غنچه دهن شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 443

کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟یوسف نه عزیز است که در چاه گذارند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 453

ره به فروغ رخش نقاب نگیردابر تنک پیش آفتاب نگیرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 453

ندارد حاجت مشاطه روی گلعذار ماپر طاوس مستغنی است از نقش و نگار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 457

هر که نبرد آب خود چشمه کوثر شودهر که فرو خورد اشک مخزن گوهر شود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 457

رموز سرگذشت عاشقان گر دیدنی داردخدا را سرسری مگذر ز اوراق خزان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq