Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
بوی گل مژده آشوب جنون می آردناله بلبلم از پرده برون می آرد
Pərakəndə şeir 322هر که را می نگری شکوه ز قسمت داردجز دل ما که به ناداده قناعت دارد
Pərakəndə şeir 339سخنی کز دهن تنگ تو برمیآیدراز غیب است که از پرده به در میآید
Pərakəndə şeir 344کجا دماغ تو گرم از شراب میگردد؟که می ز شرم نگاه تو آب میگردد
Qəzəl 344ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟که می روید بت از دیوار و در کاشانه ما را
Qəzəl 346زبان برگ بود از ذکر خامش بوستانها رانسیم نوبهاران کرد گویا این زبانها را
Qəzəl 353به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت راستمگر لشکر بیگانه می سازد رعیت را
Pərakəndə şeir 359غبار خط چو به عزم نبرد می خیزدز آب چشمه خورشید گرد می خیزد
Pərakəndə şeir 362شکسته بند قناعت مرا دهان بسته استهمانیم که مرادم ز استخوان باشد
Pərakəndə şeir 367دلاوران که صف کارزار می شکنندبه خون گرم من اول خمار می شکنند
Pərakəndə şeir 369ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بودنظر به قامت رعنای او پیاده بود
Pərakəndə şeir 373فیض در دامن صحرای جنون می باشدخاک این بادیه آغشته به خون می باشد
Pərakəndə şeir 375ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اندغافل از جنت دربسته خلوت شده اند
Pərakəndə şeir 389(چشمت که راه توبه احباب می زندساغر به طاق ابروی محراب می زند)
Pərakəndə şeir 392ماه از حجاب روی تو پروین عرق کندآیینه را شکوه جمال تو شق کند
Pərakəndə şeir 393تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟تا کی کسی شناه به دریای خون کند؟
Pərakəndə şeir 394چندان که ممکن است کسی مردمی کنددم را چرا علم کند و کژدمی کند؟
Qəzəl 397مکن یارب گران در منتهای عمر گوشم راسبک زین بار سنگین ساز با این ضعف دوشم را
Pərakəndə şeir 408گل بوی بی وفایی ارواح می دهدیادی ز کم بقایی ارواح می دهد
Qəzəl 407فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان راکه خاموشی بود کمتر، چراغ زیر دامان را
Pərakəndə şeir 411هرگز کسی ز قافله دل نشان ندیدیک آفریده آتش این کاروان ندید
Pərakəndə şeir 413تبسمی پی دشنام تلخ در کارستنمکچش مزه ای با پیاله می باید
Pərakəndə şeir 421کی دیدمش که گریه سر حرف وا نکرد؟رنگ شکسته راز دلم برملا نکرد
Pərakəndə şeir 430مردم ز حد خویش برون پا نهادهاندراه هزار تفرقه بر خود گشادهاند
Pərakəndə şeir 437در دور خط آن سیم ذقن تلخ سخن شدخط ابجد بی رحمی آن غنچه دهن شد
Pərakəndə şeir 443کی در تن خاکی دل آگاه گذارند؟یوسف نه عزیز است که در چاه گذارند
Pərakəndə şeir 453ره به فروغ رخش نقاب نگیردابر تنک پیش آفتاب نگیرد
Qəzəl 453ندارد حاجت مشاطه روی گلعذار ماپر طاوس مستغنی است از نقش و نگار ما
Pərakəndə şeir 457هر که نبرد آب خود چشمه کوثر شودهر که فرو خورد اشک مخزن گوهر شود
Qəzəl 457رموز سرگذشت عاشقان گر دیدنی داردخدا را سرسری مگذر ز اوراق خزان ما