Qəzəl 991

هر نفس دولت طلبکار مقام دیگرستاین همای خوش نشین هر دم به بام دیگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 992

حسن بالادست را هر روزشان دیگرستشعله جانسوز را هر دم زبان دیگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 993

هر نگاه حسرت عشاق آه دیگرستدر دل هر قطره اشکی نگاه دیگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 999

چار دیوار قفس عشرت سرای ما بس استشهربند دام باغ دلگشای ما بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1005

مزد دست و تیغ قاتل چشم قربانی بس استعذرخواه نقش از نقاش حیرانی بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1020

این ز همت خالی و آن از طبع پر می شوددست عالی زین سبب بهتر ز دست سافل است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1024

سعی در تحصیل اسباب جهان بی حاصل استآنچه نتوان برد با خود، جمع آن بی حاصل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1037

خط به گرد عارض دلدار دیدن مشکل استدامن گل را به دست خار دیدن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1038

عشق را در پرده ناموس دیدن مشکل استشمع را در جامه فانوس دیدن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1040

باده بی لعل لب دلبر کشیدن مشکل استتلخی از دریای بی گوهر کشیدن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1047

ریشه ما در زمین خاکساری محکم استگلبن امید ما در چار موسم خرم است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1057

از عزیزان دیده پوشیده من روشن استبوی پیراهن کلید خانه چشم من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1063

بی سؤال احسان به درویشان سخاوت کردن استلب گشودن رخنه در ناموس همت کردن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1072

خرقه آزادگان چشم از جهان پوشیدن استکسوت این قوم از دستار سر پیچیدن است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1078

هر چه دارد در خم سربسته گردون از من استمی به حکمت می خورم، جای فلاطون از من است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1079

نوبهار آیینه طبع سخنساز من استبرگ گل چون عندلیبان پرده ساز من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1086

مردم بیدرد را دل از شکستن ایمن استگوشه این فرد باطل از شکستن ایمن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1089

آن که چاک سینه ام از غمزه بیباک اوستخنده صبح قیامت یک گریبان چاک اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1095

آفتاب آتشین رخسار، داغ حسن اوستشمع یک پروانه پای چراغ حسن اوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1099

گریه مستانه من از خمار چشم توستآه من از سرمه دنباله دار چشم توست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1109

از غبار جسم حایل ها به هم پیوسته استورنه آن جان جهان با ما به هم پیوسته است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1120

در بهاران بزم عیش میکشان آماده استجوش گل هم شاهد و هم مطرب و هم باده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1123

سنبل زلف از رخش تا برکنار افتاده استگل چو تقویم کهن از اعتبار افتاده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1131

روزگارم تیره و بختم سیاه افتاده استگل به چشم روزنم از مهر و ماه افتاده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1140

نه همین سرگشته ما را دور گردون کرده استخضر را خون در جگر این نعل وارون کرده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1143

کوته اندیشی که طاعات ریایی کرده استخویش را محروم از مزد خدایی کرده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1147

از خط شبرنگ حسن یار صد چندان شده استکز ته هر حلقه خورشید دگر تابان شده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1156

خاکساری از بزرگان جهان زیبنده استبا زمین، افتادگی از آسمان زیبنده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1158

تنگ خلقی شعله دوزخ سرشتی بوده استجبهه وا کرده صحرای بهشتی بوده است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1167

آن که بزم می پرستان را پریشان چیده استمجلس ارباب دانش را به سامان چیده است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq