Qəzəl 2752

وقت مجنون خوش که پا در دامن صحرا کشیددر سواد اعظم چشم غزالان واکشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2777

Etməyib nə ay, nə ulduz, nə Günəş dünyanı ağ,Bir yığın insan sümüyü etdi bu zindanı ağ,

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2802

ز جوش مغز هردم از سرم دستار می‌افتدکف اندازد به ساحل بحر چون سرشار می‌افتد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2827

بغیر از خامه کز بیطاقتی گرد سخن گرددکجا گرد سر پروانه شمع انجمن گردد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2845

به اندک فرصتی روشندل از جان سیر می گرددنفس تا راست سازد صبح صادق پیر می گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2851

خوش آن رهرو که دایم چون فلک بر خویش می گرددکه بر خود هر که گردد بیش، شوقش بیش می گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2859

دل از گفتار ناسنجیده بی آرام می گرددکه شکر خواب، تلخ از مرغ بی هنگام می گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2881

بجز چشمش که چشم از دیدن من از حیا بنددکدامین آشنا دیدی که در بر آشنا بندد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2926

مرا نازک نهالی قصد جان ناتوان داردکه تیغش جوهر از پیچ و خم موی میان دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2941

دلی کز زلف او شیرازه جمعیتی داردشبش خوش باد کز دوران کمند وحدتی دارد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3012

لبش از خنده دندان نما جان تازه می سازدشراب صبح جان می پرستان تازه می سازد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3043

مرا از دل زقرب خط دلبر دود می خیزدزرشک خضر از جان سکندر دود می خیزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3068

که ساکن در دل ویرانه ما می تواند شد؟که غیر از بیکسی همخانه ما می تواند شد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3071

چنین گر آتشین از باده آن رخسار خواهد شدزجوش مغز، سربسیار بی دستار خواهد شد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3105

ز فرمان قضا گردنکشی دیوانگی باشددرین میدان سپر انداختن مردانگی باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3106

به مستی از ته دل آدمی خشنود می باشدنشاط هوشیاران قلب روی اندود می باشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3107

دو شب از ماه نو سالی به عید امید می باشدهلال جام هر جا هست سی شب عید می باشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3125

Bir ürək ki, şad ola, dərdi də olsa, kəm olar,O ürək nalə edər, dağ qədər onda qəm olar.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3161

که در عیش و طرب پیوسته در دار فنا ماند؟کدامین دست را دیدی که دایم در حنا ماند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3183

به بی برگی قناعت می کنم تا نوبهار آیدبه زخم خار دارم صبر تا گل در کنار آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3185

نه چندان است شوق من که از دل بر زبان آیدچسان دریای بی پایان به جوی ناودان آید؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3187

به مهر و مه کجا از مغز ما سودا برون آید؟می روشن مگر از مشرق مینا برون آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3193

Bu günah məndən olub, indi ürək dad eləyir,Ov özü qafil olur ki, ovu səyyad eləyir.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3195

غم عالم به دل از دیده خونبار می‌آیدبه این گلشن خزان از رخنه دیوار می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3239

صدف گرد یتیمی از رخ گوهر نمی شویدزبیم چشم، روی طفل خود مادر نمی شوید

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3271

چون ز می صفحه رخسار تو گلگون گرددچشم نظارگیان کاسه پر خون گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3283

دیدنت باعث سرسبزی جان می‌گرددپیر در سایه سرو تو جوان می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3284

آدمی پیر چو شد حرص جوان می‌گرددخواب در وقت سحرگاه گران می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3285

اشک دریادل ما گرد جهان می‌گرددآب از قوت سرچشمه روان می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3295

عاشق از طعنه اغیار چه پروا دارد؟آتش از سرزنش خار چه پروا دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq