Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
فسردگان که طلسم وجود نشکستندازین چه سود که چون کف به بحر پیوستند
Qəzəl 3906هزار نقش مخالف به کار ما کردندچها به آینه بی غبار ما کردند
Qəzəl 3909کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند
Qəzəl 3926دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند
Qəzəl 3953به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهندقبول داغ محبت به هر جگر ندهند
Qəzəl 3958مرا که بستگی قفل از کلید بوددگر چه دل نگرانی به ماه عید بود
Qəzəl 3960عرق به پاکی گوهر کجا چو باده بودحرامزاده کجا چون حلالزاده بود
Qəzəl 3961ز خانه مست برون آن نگار آمده بودبه اختیار نه بی اختیارآمده بود
Qəzəl 3975Dünya dərdindən əgər kim ürəyin etsə uzaq,Qəlbi eşq aləminin arzularıyla dolacaq.
Qəzəl 3987دل رمیده ما بال وپرنمی خواهدز خود برون شده برگ سفر نمی خواهد
Qəzəl 3994اگر کلام نه از آسمان فرود آیدچرا به هر سخنی خامه در سجود آید
Qəzəl 4005خیال روی تو از دل به در نمیآیدکه خودپرست ز آیینه بر نمیآید
Qəzəl 4011ز مغز پوچ برون آرزو نمیآیدکه بوی باده برون از کدو نمیآید
Qəzəl 4014اسیر بند قضا رو گشاده می بایدبه تیغ گردن تسلیم داده می باید
Qəzəl 4030کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمیدز چشم آبله ام خار دسته دسته دمید
Qəzəl 4045زخمی که ره به لذت ناسور می بردفیض نمک ز مرهم کافور می برد
Qəzəl 4055از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذردخودبین کجا ز آینه وآب بگذرد
Qəzəl 4077زخم از هنر همیشه به صاحب هنر رسدچون خانه صدف که به آب از گهر رسد
Qəzəl 4095از خط صفای روی تو پادر رکاب شدحسن ترا مقدمه پیچ و تاب شد
Qəzəl 4097زین درد بی شمار که دل را نصیب شدخواهد زراه تجربه آخرطبیب شد
Qəzəl 4098تا آفتاب رایت گل آشکار شداز توبه شکسته جهان لاله زار شد
Qəzəl 4101تا چهره تو از می گلرنگ آل شدشبنم به روی گل عرق انفعال شد
Qəzəl 4111از روی درد هر که ز دل آه می کشدبی چشم زخم یوسفی از چاه می کشد
Qəzəl 4136آنان که دل به عقل خدا دور داده اندمغز سر همای به عصفور داده اند
Qəzəl 4139جمعی که بار درد تو بر دل نهادهاندچون راه سر به دامن منزل نهادهاند
Qəzəl 4140جمعی که ره به چشم و دل سیر بردهاندبیچشمزخم راه به اکسیر بردهاند
Qəzəl 4155جمعی که زیر خاک دل پاک می برندبا خود بهشت را به ته خاک می برند
Qəzəl 4164عاشق که حرف عشق به اغیار می زندآبی به روی صورت دیوار می زند
Qəzəl 4170تا سالکان به آبله پایی نمی رسندصد سال اگر روند به جایی نمی رسند
Qəzəl 4183مخمور را نگاه تو سرشار میکندبدمست را عتاب تو هشیار میکند