Qəzəl 3900

فسردگان که اسیر جهان اسبابندبه چشم زنده دلان نقش پرده خوابند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3903

فسردگان که طلسم وجود نشکستندازین چه سود که چون کف به بحر پیوستند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3906

هزار نقش مخالف به کار ما کردندچها به آینه بی غبار ما کردند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3908

اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3909

کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3926

دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3953

به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهندقبول داغ محبت به هر جگر ندهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3958

مرا که بستگی قفل از کلید بوددگر چه دل نگرانی به ماه عید بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3960

عرق به پاکی گوهر کجا چو باده بودحرامزاده کجا چون حلالزاده بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3961

ز خانه مست برون آن نگار آمده بودبه اختیار نه بی اختیارآمده بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3973

دل فسرده ز داغ آتشین عذار شودکه سنگ دیده ور از خرده شرارشود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3985

سواد شب دل شب زنده دار می خواهدزمین سوخته تخم شرار می خواهد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3987

دل رمیده ما بال وپرنمی خواهدز خود برون شده برگ سفر نمی خواهد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3994

اگر کلام نه از آسمان فرود آیدچرا به هر سخنی خامه در سجود آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4005

خیال روی تو از دل به در نمی‌آیدکه خودپرست ز آیینه بر نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4007

برون ز کیسه ممسک درم نمی آیدز دست بسته سخا وکرم نمی آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4011

ز مغز پوچ برون آرزو نمی‌آیدکه بوی باده برون از کدو نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4014

اسیر بند قضا رو گشاده می بایدبه تیغ گردن تسلیم داده می باید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4030

کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمیدز چشم آبله ام خار دسته دسته دمید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4055

از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذردخودبین کجا ز آینه وآب بگذرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4079

عیسی دمی کجاست به درد سخن رسدگردد تمام گوش وبه فریاد من رسد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4098

تا آفتاب رایت گل آشکار شداز توبه شکسته جهان لاله زار شد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4113

از سرگذشته سربه گریبان نمی کشداین شمع کشته ناز شبستان نمی کشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4115

یک دل ز ناوک مژه او رها نشداین تیر کج ز هیچ شکاری خطا نشد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4131

مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اندخون خورده اند تا ز سر جان گذشته اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4139

جمعی که بار درد تو بر دل نهاده‌اندچون راه سر به دامن منزل نهاده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4140

جمعی که ره به چشم و دل سیر برده‌اندبی‌چشم‌زخم راه به اکسیر برده‌اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4142

آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اندبالین و بستر از گل بی خار کرده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4149

گوش از برای نغمه تر آفریده اندوز بهر روی خوب نظرآفریده اند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4155

جمعی که زیر خاک دل پاک می برندبا خود بهشت را به ته خاک می برند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq