Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
فسردگان که اسیر جهان اسبابندبه چشم زنده دلان نقش پرده خوابند
Qəzəl 3903فسردگان که طلسم وجود نشکستندازین چه سود که چون کف به بحر پیوستند
Qəzəl 3906هزار نقش مخالف به کار ما کردندچها به آینه بی غبار ما کردند
Qəzəl 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند
Qəzəl 3909کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند
Qəzəl 3926دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند
Qəzəl 3953به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهندقبول داغ محبت به هر جگر ندهند
Qəzəl 3958مرا که بستگی قفل از کلید بوددگر چه دل نگرانی به ماه عید بود
Qəzəl 3960عرق به پاکی گوهر کجا چو باده بودحرامزاده کجا چون حلالزاده بود
Qəzəl 3961ز خانه مست برون آن نگار آمده بودبه اختیار نه بی اختیارآمده بود
Qəzəl 3973دل فسرده ز داغ آتشین عذار شودکه سنگ دیده ور از خرده شرارشود
Qəzəl 3985سواد شب دل شب زنده دار می خواهدزمین سوخته تخم شرار می خواهد
Qəzəl 3987دل رمیده ما بال وپرنمی خواهدز خود برون شده برگ سفر نمی خواهد
Qəzəl 3994اگر کلام نه از آسمان فرود آیدچرا به هر سخنی خامه در سجود آید
Qəzəl 4005خیال روی تو از دل به در نمیآیدکه خودپرست ز آیینه بر نمیآید
Qəzəl 4007برون ز کیسه ممسک درم نمی آیدز دست بسته سخا وکرم نمی آید
Qəzəl 4011ز مغز پوچ برون آرزو نمیآیدکه بوی باده برون از کدو نمیآید
Qəzəl 4014اسیر بند قضا رو گشاده می بایدبه تیغ گردن تسلیم داده می باید
Qəzəl 4030کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمیدز چشم آبله ام خار دسته دسته دمید
Qəzəl 4055از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذردخودبین کجا ز آینه وآب بگذرد
Qəzəl 4079عیسی دمی کجاست به درد سخن رسدگردد تمام گوش وبه فریاد من رسد
Qəzəl 4098تا آفتاب رایت گل آشکار شداز توبه شکسته جهان لاله زار شد
Qəzəl 4113از سرگذشته سربه گریبان نمی کشداین شمع کشته ناز شبستان نمی کشد
Qəzəl 4115یک دل ز ناوک مژه او رها نشداین تیر کج ز هیچ شکاری خطا نشد
Qəzəl 4131مردان ز جان خویش نه آسان گذشته اندخون خورده اند تا ز سر جان گذشته اند
Qəzəl 4139جمعی که بار درد تو بر دل نهادهاندچون راه سر به دامن منزل نهادهاند
Qəzəl 4140جمعی که ره به چشم و دل سیر بردهاندبیچشمزخم راه به اکسیر بردهاند
Qəzəl 4142آنان که دل ز کینه سبکبار کرده اندبالین و بستر از گل بی خار کرده اند
Qəzəl 4149گوش از برای نغمه تر آفریده اندوز بهر روی خوب نظرآفریده اند
Qəzəl 4155جمعی که زیر خاک دل پاک می برندبا خود بهشت را به ته خاک می برند