Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
صبر در عشق ز دلها سفری می گرددکوه در راه طلب کبک دری می گردد
Qəzəl 3288غنچه باغ حیا سر به گریبان خنددگل بی شرم بود آن که پریشان خندد
Qəzəl 3291تیغ سیراب تو فیض دم عیسی داردخون اگر بر سر این آب شود جا دارد
Qəzəl 3293دل آسوده طمع هر که ز دنیا داردزیر بال و پر خود بیضه عنقا دارد
Qəzəl 3300سالک از منزل نزدیک شکایت داردشوق را سست کند ره چو نهایت دارد
Qəzəl 3306رهرو عشق کی اندیشه منزل دارد؟کشتی بیجگران چشم به ساحل دارد
Qəzəl 3312تشنگان حال جگر سوختگان می دانندخبر از تشنه ما ریگ بیابان دارد
Qəzəl 3313سالک امید نجات از دل روشن داردمرغ زیرک نظر از خانه به روزن دارد
Qəzəl 3338کلفت از مردم آزاده شتابان گذردهمچو سیلاب که بر خانه بدوشان گذرد
Qəzəl 3348نوبهارست سرانجام زری باید کردبه خرابات ز مسجد گذری باید کرد
Qəzəl 3349دل چون آینه را تار نمی باید کردپشت بر دولت دیدار نمی باید کرد
Qəzəl 3357دامن دولت دنیا نتوان سخت گرفتسایه بال هما را به قفس نتوان کرد
Qəzəl 3359تا حیا قطع نظر زان گل رخسار نکردمور خط رخنه در آن لعل شکربار نکرد
Qəzəl 3387عاشق محو به دلدار نمی پردازدبلبل مست به گلزار نمی پردازد
Qəzəl 3389باد اگر پرده ز رخساره یار اندازدلرزه بر دست نگارین بهار اندازد
Qəzəl 3392زهر را صبر جوانمرد شکر می سازدخار را نخل برومند ثمر می سازد
Qəzəl 3397در حریمی که گل روی ایاغ افروزدخار در دیده آن کس که چراغ افروزد
Qəzəl 3398عشق در سینه خس و خار تمنا سوزدآرزو را به رگ و ریشه دلها سوزد
Qəzəl 3420چشم عاشق پی جانان به پریدن نرسددل صیاد به آهو به تپیدن نرسد
Qəzəl 3422دل تهی ناشده از خویش به جایی نرسدتا بود پر ز شکر نی به نوایی نرسد
Qəzəl 3437قبله زن صفتان آینه زر باشدمرد را آینه زندان سکندر باشد
Qəzəl 3441من و راهی که ز سر سنگ نشانش باشدبرق خنجر بلد راهروانش باشد
Qəzəl 3446نقد جان را لب خاموش نگهبان باشدرخنه مملکت دل لب خندان باشد
Qəzəl 3453داغ هر لاله که بر سینه هامون باشدمهری از محضر رسوایی مجنون باشد
Qəzəl 3458کی دل سالک سرگشته بجا می باشد؟حرکت لازمه قبله نما می باشد
Qəzəl 3460پیچ و خم لازمه رشته جان می باشدنیست بی سلسله تا آب روان می باشد
Qəzəl 3465چهره زرد، مرا ساغر زر می بخشدسینه چاک، مرا فیض سحر می بخشد
Qəzəl 3468چند چون طفل ز انگشت کسی شیر کشد؟ز استخوان چند کسی ناز طباشیر کشد؟
Qəzəl 3471سر آزاده ما منت افسر نکشدبیضه ما به ته بال هما سر نکشد
Qəzəl 3491تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستندسروها یکقلم از پای دگر ننشستند