Məhəmmədhüseyn Şəhriyar · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای آفتاب هالهای از روی ماه تومه بر لب افق لبهای از کلاه تو
Qəzəl 123مایه حسن ندارم که به بازار من آییجانفروش سر راهم که خریدار من آیی
Qəzəl 146ای گل به شکر آنکه در این بوستان گلیخوش دار خاطری ز خزان دیده بلبلی
Qəzəl 149نالدم پای که چند از پی یارم بدوانیمن بدو میرسم اما تو که دیدن نتوانی
Qəzəl 156شاهد شکفته مخمور چون شمع صبحگاهیلرزان به سان ماه و لغزان به سان ماهی
Qəzəl 4سنین عمر به هفتاد میرسد ما راخدای من که به فریاد میرسد ما را
Qəzəl 5زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان راولیکن پوست خواهد کَند ما یکلاقبایان را
Qəzəl 13باز کن نغمه جانسوزی از آن ساز امشبتا کنی عقده اشک از دل من باز امشب
Qəzəl 17ای چشم خمارین، تو و افسانهٔ نازتوی زلف کمندین، من و شبهای درازت
Qəzəl 19ماهم که هالهای به رخ از دود آهش استدائم گرفته چون دل من روی ماهش است
Qəzəl 25کنون که فتنه فرا رفت و فرصت است ای دوستبیا که نوبت انس است و الفت است ای دوست
Qəzəl 31برداشت پرده شمعم و پروانه پرگرفتبازار شوق پردگیان باز درگرفت
Qəzəl 35نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانتکه جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت
Qəzəl 38مه من هنوز عشقت دل من فگار داردتو یکی بپرس از این غم که به من چه کار دارد
Qəzəl 45کاش پیوسته گل و سبزه و صحرا باشدگلرخان را سرِ گلگشت و تماشا باشد
Qəzəl 56سبوکشان که به ظلمات عشق خضر رهندز جوی آب بقا هم به چابکی بجهند
Qəzəl 60دوش در خواب من آن لالهعذار آمده بودشاهد عشق و شبابم به کنار آمده بود
Qəzəl 83یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرمتو شدی مادر و من با همه پیری پسرم
Qəzəl 88خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانمخمار آن بهار شوخ و شهر آشوب شمرانم
Qəzəl 89به مرگ چاره نجستم که در جهان مانمبه عشق زنده شدم تا که جاودان مانم
Qəzəl 92روی در کعبه این کاخ کبود آمدهایمچون کواکب به طواف و به درود آمدهایم
Qəzəl 93تا کی چو باد سر بدوانی به وادیامای کعبهٔ مراد ببین نامرادیام
Qəzəl 94امشب از دولت می دفع ملالی کردیماین هم از عمر شبی بود که حالی کردیم
Qəzəl 96تا کی در انتظار گذاری به زاریامباز آی بعد از این همه چشمانتظاریام
Qəzəl 97ای شاخ گل که در پی گلچین دوانیاماین نیست مزد رنج من و باغبانیام
Qəzəl 100هر سحر یاد کز آن زلف و بناگوش کنیمروز خود با شب غم دست در آغوش کنیم
Qəzəl 106در بهاران سری از خاک برون آوردنخنده ای کردن و از باد خزان افسردن
Qəzəl 114این همه جلوه و در پرده نهانی گل منوین همه پرده و از جلوه عیانی گل من
Qəzəl 119سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه؟زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه؟
Qəzəl 125شکفتهام به تماشای چشم شهلاییکه جز به چشم دلش نشکفد تماشایی