Qəzəl 126

بزن که سوز دل من به ساز می‌گوییز ساز دل چه شنیدی که باز می‌گویی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 137

زلف او برده قرار خاطر از من یادگاریمن هم از آن زلف دارم یادگاری بیقراری

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 138

ای پریچهره که آهنگ کلیسا داریسینهٔ مریم و سیمای مسیحا داری

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 139

ز دریچه‌های چشمم نظری به ماه داریچه بلند بختی ای دل که به دوست راه داری

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 147

خوشست پیری اگر مانده بود جان جوانیولی ز بخت بد از من نه جسم ماند و نه جانی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 155

چو ابرویت نچمیدی به کام گوشه نشینیبرو که چون من و چشمت به گوشه ها بنشینی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 161

مژه سوزن رفویی، نخی از شکنج موییکه زنی به پاره‌های دلم ای پری رفویی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 162

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می‌کندبلبل شوقم هوای نغمه خوانی می‌کند

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 14

صدای سوز دل شهریار و ساز حبیبچه دولتی است به زندانیان خاک نصیب

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 18

تا چشم دل به طلعت آن ماه منظر استطالع مگو که چشمهٔ خورشید خاور است

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 20

ایرجا سر بِدَرآور که امیر آمده استچه امیری که به عشق تو اسیر آمده است

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 24

منم که شعر و تغزل، پناهگاه من استچنان که قول و غزل نیز، در پناه من است

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 27

ندارِ عشقم و با دل سر قمارم نیستکه تاب و طاقت آن مستی و خمارم نیست

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 28

هیچ آفریده‌ای به جمال فریده نیستاین لطف و این عفاف به هیچ آفریده نیست

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 29

خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیستبه زندگانی من فرصت جوانی نیست

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 34

گاهی گر از ملال محبت برانمتدوری چنان مکن که به شیون بخوانمت

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 39

با رنگ و بویت ای گل گل رنگ و بو نداردبا لعلت آب حیوان آبی به جو ندارد

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 46

بی تو ای دل نکند لاله به بار آمده باشدما در این گوشه زندان و بهار آمده باشد

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 48

خوابم آشفت و سر خفته به دامان آمدخواب دیدم که خیال تو به مهمان آمد

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 52

لبت تا در شکفتن لاله سیراب را مانددلم در بیقراری چشمه مهتاب را ماند

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 53

بهار آمد که بازم گل به باغ و بوستان خواندبه گوشم ناله بلبل هزاران داستان خواند

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 54

نوجوانان وطن بستر به خاک و خون گرفتندتا که در بر شاهد آزادی و قانون گرفتند

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 55

روشنانی که به تاریکی شب گردانندشمع در پرده و پروانه سر‌گردانند

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 57

شب‌ها به کنج خلوتم آواز می‌دهندکای خفته گنج خلوتیان باز می‌دهند

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 61

یاد آن که جز به روی منش دیده وا نبودوان سست عهد جز سری از ما سوا نبود

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 62

اشکش چکید و دیگرش آن آبرو نبوداز آب رفته هیچ نشانی به جو نبود

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 75

دامن مکش به ناز که هجران کشیده‌امنازم بکش که ناز رقیبان کشیده‌ام

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 79

چو بستی در به روی من، به کوی صبر رو کردمچو درمانم نبخشیدی، به دردِ خویش خو کردم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 80

ماهم آمد به در خانه و در خانه نبودمخانه گوئی به سرم ریخت چو این قصه شنودم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 84

دل شبست و به شمران سراغ باغ تو گیرمگه از زمین و گه از آسمان سراغ تو گیرم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq