İnsanın əliylə dəyişir iqlim,Doğruldu istəyim, arzum, əməlim.İlandan, çayandan yaxa qurtaranƏkinsiz, biçinsiz quru boş şoran,Minillik yuxudan bir gün oyandı.Hər il gübrələndi, hər il sulandı,Ala paltarını geydi çiçəkdən.Şerimə söylədi: – sən də gey, bəzən,Zərif duyğuların qumaşlarını;Sıldırım dağların quzey qarını,

Yetər, göz yaşıyla sizə söyləmək,Var olsun el gücü, var olsun əmək!..Buludsuz, dumansız odlu yay günü,Töküb saçlarını, açıb gözünü,Şəhərin üstündə ucalan Günəş.Aləmə can verib, can alan Günəş...Geniş pəncərəli uca evlərinVurur yanlarına yel sərin-sərin;Uzanıb göylərə ala çinarlar,Salıb kölgəsinə çöldə hər nə var.

Bakını hər yandan bürümüş meşə,Qərənfil, yasəmən, nərgiz, bənövşə,Akasya, yasəmən, söyüd ağacı;Sərvlər evlərin başının tacı.Güllər qıpqırmızı, çiçəklər sarı...Kəsib cığırları, tutub yolları.Sarmaşıq sarılıb uzun kollara,Moruqlar qızların gözündən qara...

Meşə quşlarının doyubdur qarnı,Vurhay, külünc kimi, burunlarınıVurur kötüklərə ağacdələnlər,Eşidir səsini gedib-gələnlər.Açıq talaları seyr edirəm mən:Ovçular tazılı-tulalı gəlir;Seçmə dağılmamış qoşalülədən,Meşənin içində tüstü yüksəlir.Ağ məxmər yamızlı, ala dırnaqlı,İri buynuzları pərli-budaqlıMaral sürüləri qaçıb dağılır;Yenə ağacları tüstülər alır...Qalın qızılcağa soxulur qaban,Qolunun üstündən töküləndə qan,Tazılar belinə sıçrayıb minir,Tüfənglər yenidən açılır bir-bir,Duyur uzaqlardan bu halı ceyran,Yanları boz, körpə balalı ceyran...

Yayları istidən, oddan, alovdanDağlara qaçmayır ayağı tutan;Şoranda, qumsalda salındı bağlar,Qoy həsəd aparsın dumanlı dağlar!..

Sarsılmaz biləklər vurduqca mətin, –Babamı öldürən boz təbiətinİnsanlar hakimi olduğu zaman,Gəldi qapımıza narzan bulağı;Bakının özündə yaratdı insanÇiçəkli yaylağı, güllü yaylağı...

Qəribə gəlməsin bu “möcüzələr”,Gündə min xariqə yaradır insan.Şəfa tapsın deyə, ağır xəstələr,Bizə göndərilir Şvetsariyadan.Bakının göy çəmən yaylaqlarında,Yaşıl ağacların budaqlarındaOxuyur qayğısız meşə quşları.Yuxumun içində gecələr yarıSərin yatağıma, gül yatağıma,Yazı otağıma, iş otağımaYayılır ətiri çiçəyin, gülün.Gəlir pəncərəmdə səsi bülbülün...

Uçurur göylərə xəyalım məni,Düşmən çox görməsin könlüm deyəni.Doğrulur istəyim mən atdıqca boy,Bizə inanmayan yaşamasın qoy!..

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar