چون دو زلفش سر بر آن رخسار گلگون می‌نهندآه و اشک من سر اندر کوه و هامون می‌نهند

از لب چون خون و آن روی چو آتش هر دمیاین دل شوریده را در آتش و خون می‌نهند

دور بینانی که دیدند آب خیز چشم مندامنم را چون کنار آب جیحون می‌نهند

ساقیان مجلس عشق از برای قتل مادر لب خود نوش و اندر باده افیون می‌نهند

در دل ما جای دارند این شگرفان روز و شبگر چه ما را از میان کار بیرون می‌نهند

مدعی گفت: اوحدی باز آمدست از عشق اوزیر دیگ عشق او خود آتش اکنون می‌نهند

قصهٔ دلسوز ما قومی که دیدند، ای عجب!بر دل ما تهمت آسودگی چون می‌نهند؟

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq