تو دامن از کف من دوش در کشیدی و گفتم
تو دامن از کف من دوش در کشیدی و گفتمکه: آستین تو بوسم، بر آستان تو افتم
دلم چو غنچه سحرگاه تنگ بود و به مهرتز دیده اشک ببارید و من چو گل بشکفتم
ز طیره بر نظرم نیز راه خواب ببستیچو یک دو روز بدیدی که با خیال تو جفتم
هزار تلخ بگویی مرا و چون بر مردمفغان کنم ز تو،منکر شوی که: هیچ نگفتم
ز رنگ گونهٔ زردم چو روز گشت هویدااگر چه راز دل خود ز چند گونه نهفتم
درین فراق چه شبها که مردمان محلتز نالهٔ من مسکین نخفتهاند و نخفتم!
چه قصها که گذشت از فراق روی تو بر منعجب! که این همه بگذشت و عبرتی نگرفتم!
دل مرا به سر زلف تابدار مشورانکه چون ز پای در آیم دگر به دست نیفتم
ز اوحدی گل رخسار خود نهفته چه داری؟بیا، که مهرهٔ دل را به خار هجر تو سفتم
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/ovhadi-qezel-484
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Hicran
Avey dağım, bənövşəni dərmədim,Kəkotunu dərib, günə sərmədim.
GetdiNecə ağlamayım, necə yanmayım,Sonam, düşdü məndən aralı getdi.
Qurbanın olum, getmə, Əli, bircə dayan, durQurbanın olum, getmə, Əli, bircə dayan, dur,Göz yaşıma bax, gör necə ardınca rəvandır.
AğlaramBir bəri bax, ay qadasm aldığım,Xəbər gəlməz ellərindən, ağlaram.