تا قلندر نشوی راه نیابی به نجاتدر سیاهی شو، اگر می‌طلبی آب حیات

موی بتراش و کفن ساز تنت را از مویتا درین عرصه نگردی تو بهر مویی مات

به یلک هر دو جهان را یله کن، تا چو یلاننام مردیت برآید ز میان عرصات

کفش و دستار بینداز و تهی کن سر و پایتا چو ایشان همه تن گردی اندر حرکات

این گروهند همه ترک عرض کرده و بازهمچو جوهر شده از نور یقین زنده به ذات

زندگی گر صفت روز و شب ایشانستزندگان دگر، انصاف، رمیم‌اند و رفات

نیست جز صدق دلیل ره ایشان به خدایگر کسی را به ازین هست دلیلی، قل: هات

اوحدی، رو مددی جوی ز خاک درشانتا گرفتار نگردی به هوا چون ذرات

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri