دیدمش دوش که سرمست و خرامان می‌رفتجام بر کف، طرف مجلس مستان می‌رفت

باده در دست و غزل خوان و عجب عربده‌جویاز نهان خانه واجب سوی امکان می‌رفت

سخن از روی دل‌افروز به مردم می‌گفتقصه‌ای از شکن زلف پریشان می‌رفت

کس نداند صفت لطف خرامیدن اوآب حیوان که به سرچشمه انسان می‌رفت

آن چنان پادشهی نزد گدایان درشمن نگویم به چه تمکین و چه سامان می‌رفت

چون من آن شیوه رفتار و ملاحت دیدماشک خونین ز دل و دیده به دامان می‌رفت

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. قاسم از پای در افتاد چو دید آن شه راکز سراپرده کان جانب اعیان می‌رفت

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana