شاه رستم را درودی میفرستم با سلامزانکه کس رامثل او فرزند فرزندی نبود

میر رستم، شه محمد، شاه روحانی صفترفت ازین ویرانه و تن برد تا دار خلود

دید جنت با هزاران فر و زیب آراستهمیل ازین عالم برید و اندر آن عالم فزود

یا الهی، جان پاکش را بجنت شاد داریا غیاث المستغیثین، در خلود و در شهود

روی پنهان کرد و پنهان شد ز ما آن نور چشمسال اندر هشتصد و سی و سه بد کین رو نمود

با وجود جاه و حرمت علم می جست ازالهآشنای یار گشت و نور عرفانش ربود

هرکجا ذکر تو می‌گویند در افواه خلققاسم خسته روان می‌راند از دیده دو رود

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mədhiyyə