چند بارد غم دنیا به تن تنهاییوای بر من تن تنها و غم دنیایی

تیرباران فلک فرصت آنم ندهدکه چو تیر از جگر ریش برآرم وایی

لاله‌ای را که بر او داغ دورنگی پیداستحیف از ناله معصوم هزارآوایی

آخرم رام نشد چشم غزالی وحشیگرچه انگیختم از هر غزلی غوغایی

من همان شاهد شیرازم و نتوانی یافتدر همه شهر به شیرینی من شیدایی

تا نه از گریه شدم کور بیا ورنه چه سوداز چراغی که بگیرند به نابینایی

همه در خاطرم از شاهد رؤیایی خویشبگذرد خاطره با دلکشی رؤیایی

گاه بر دورنمای افق از گوشه ابربا طلوع ملکی جلوه دهد سیمایی

انعکاسی است بر آن گردش چشم آبیاز جمال و عظمت چون افق دریایی

دست با دوست در آغوش نه حد من و تستمنم و حسرت بوسیدن خاک پایی

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. شهریارا چه غم از غربت دنیای تن استگر برای دل خود ساخته ای دنیایی

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri