در جهان کس نیست اندوه جهان کس مخورکوس عزلت زن دوال رایگان کس مخور

دامن اندر چین، بساط احتشام کس مبینگردن اندر کش، قفای امتحان کس مخور

آنکه کس دیدی کنون مقلوب کس شد هان و هانشیرمردا هیچ سوگندی به جان کس مخور

چون فلک با تو نسازد با دگر کس گو مسازگر خوری غبنی از آن خود خور، آن کس مخور

چون سگ و زاغ استخوان خوردی و اکنون همچو کرماز تن خود گوشت میخور استخوان کس مخور

در هنر فرزند بازی نه کبوتر بچه‌ایصید دست خویش خور طعمهٔ دهان کس مخور

تو نه آنی کز کفت روحانیان شکر خورندقدر خود بشناس و قوت از خوان و خان کس مخور

آب باران خور صدف کردار گاه تشنگیماهی‌آسا هیچ آب از آبدان کس مخور

تا کی از پرز کسان روزی خوری همچون چراغشمع‌وار از خود غذا میخور، ز خوان کس مخور

گر کسی را زعفران شادی فزاید، گو فزایچون تو با غم خو گرفتی زعفران کس مخور

چون تو اندر خانهٔ خود می هم آن خود خورییاد جان خویش خور یاد روان کس مخور

های خاقانی جهان را آزمودی کس نماندخون دل میخور که نوشت باد، نان کس مخور

تو را کعبهٔ دل درون تار و ماربرون دیر صورت کنی زرنگار

مبر قفل زرین کعبه بدانکدر دیر را حلقه آید به کار

زهی کعبه ویران کن دیر سازتو ز اصحاب فیلی نه ز اصحاب غار

گر اینجا به سنگی نیابی فرودهم از تو به سنگی برآید دمار

گر اول به پیلی کنی قصد سنگهم آخر به مرغی شوی سنگسار

رهت سنگلاخ است خاقانیاخرت سم فکنده است، با رنج بار

Qəm yemə, dünyada yoxsa həmdəmin, ol şadkam,
Üzlətin təblini döydür, tut fələklərdə məqam!

Əlhəzər, bir kimsənin göz dikmə malü mülkünə,
Əyməsin dik başını dünyada izzü ehtişam!

Dövrümüzdə baş eyənlər daima təğlub olur,
Canına and içmə dostun, düşməninə olma ram!

Sən fələklə düşmən oldun, başqalardan çək gözün,
Öz piyalən xıltını iç, kimsə ilə tutma cam!

Süfrəsindən padşahın it kimi umma sümük,
Öz ətindən, öz qanından nəfsinə sən ver təam!

Sən hünər şahinisən, uç, ovla bu quzğunları,
Kimsədən alma yemək, şahinə cəmdəkdir haram!

Cami-ehsanınla sən aləmləri sirab elə,
Badə tutma. kimsədən cam alma, ölsən təşnəkam!

Qətreyi-nisanə qane ol sədəftək dəhrdə,
Ağzını açma balıqtək hər suya sən sübhü şam!

Başqalardan ruzu alma, kor çırağa oxşama,
Şam kimi ol, öz vücudunu yeməkdə et davam!

Zəfəran olsa əgər aləmdə möhnət dərmanı,
Dərdü möhnətdən saral, dön zəfərana sən tamam!

Öz evində öz qonağın ol, götür öz camını,
Öz adın tut, öz meyin iç, öz yarından istə kam!

Kimsədən alma çörək bu dəhrdə, Xaqaniya!
Öz ürək qanını ye, ey şairi-aliməqam!

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri