Parvin E'tesami: Long
ای دل عبث مخور غم دنیا رافکرت مکن نیامده فردا را
Qasida 6ای دل، فلک سفله کجمدار استصد بیم خزانش بهر بهار است
Qasida 11آنکس که چو سیمرغ بی نشان استاز رهزن ایام در امان است
Qasida 23ای سیه مار جهان را شده افسونگرنرهد مار فسای از بد مار آخر
Qasida 24ای شده شیفتهٔ گیتی و دورانشدهر دریاست، بیندیش ز طوفانش
Qasida 31حاصل عمر تو افسوس شد و حرمانعیب خود را مکن ایدوست ز خود پنهان
Qasida 39ای شده سوختهٔ آتش نفسانیسالها کرده تباهی و هوسرانی
Qasida 40اگر روی طلب زائینهٔ معنی نگردانیفساد از دل فروشوئی، غبار از جان برافشانی
Qasida 41بسوز اندرین تیه، ای دل نهانیمخواه از درخت جهان سایبانی
Poem 25بلبلی از جلوهٔ گل بیقرارگشت طربناک به فصل بهار
Poem 48کاهلی در گوشهای افتاد سستخسته و رنجور، اما تندرست
Poem 60قاضی کشمر ز محضر، شامگاهرفت سوی خانه با حالی تباه
Poem 92برزگری پند به فرزند دادکای پسر، این پیشه پس از من تراست
Poem 94شنیدم بود در دامان راغیکهن برزیگری را، تازه باغی
Poem 123پیرمردی، مفلس و برگشته بختروزگاری داشت ناهموار و سخت
Poem 125به گربه گفت ز راه عتاب، شیر ژیانندیدهام چو تو هیچ آفریده، سرگردان
Poem 130گل سرخ، روزی ز گرما فسردفروزنده خورشید، رنگش ببرد
Poem 136دزد عیاری، بفکر دستبردگاه ره میزد، گهی ره میسپرد
Poem 138شنیدستم که اندر معدنی تنگسخن گفتند با هم، گوهر و سنگ
Poem 139مادر موسی، چو موسی را به نیلدر فکند، از گفتهٔ رب جلیل
Poem 143دید موری طاسک لغزندهایاز سر تحقیر، زد لبخندهای
Poem 163ای جسم سیاه مومیائیکو آنهمه عجب و خودنمائی
Tags are assigned automatically from keywords and refined by editors.