İsanın cəsədi uzanıb lal, kar,Dizləri üstündə ana Məryəmin.Saçır atəşini solğun baxışlarAna qəlbindəki o sonsuz qəmin.

Baladır ananın imanı, dini,Ucalır bu dinlə göylərə torpaq,Məryəm ağı deyir... onun səsiniHər kəs öz qəlbində eşidir ancaq.

Baxıram heykələ... mən heyrətdəyəm...Necə yerindədir hər xətt, hər qırış!Dizləri üstündə Məryəmin bu dəmElə bil doğrudan ölü uzanmış.

Heykələ baxıram, fikri dumanlı,Ömür vəfasızdır, əcəl amansız.Məryəmə baxıram, kədəri canlı;İsaya baxıram, cəsədi cansız.

Məryəm heykəldə də canlıdır, əlbət,Axır damarından elə bil qan da.Özgə bir can verib İsaya sənətÖlü cəsədinin cansızlığında.

Fevral, 1961, Roma

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Death