Yavaş-yavaş

Dövran tez dolanır, illər tez gəlir.Biz də dəyişirik hey ildən-ilə.Ömrün pillələri necə düz gəlirAna təbiətin fəsillərilə!

İlk bahar çağıdır uşaqlıq ömrün,Şıltaqdır, oynaqdır kəpənək kimi.Ömrün yay çağıdır gənclik büsbütün,Coşğundur, dəlidir o, külək kimi.

Barlı-bəhərlidir payızı ömrün,İnsan da bar verib əyir başını.Dünyanı dərindən dərk etmək üçünDüşünüb, gizlicə çatır qaşını.

Ağarır saç, saqqal ömrün qışında,Həyat zəifləyir, axıra çatır.Əl-ələ verərək, qoca yaşındaİnsan mürgüləyir, təbiət yatır.

Ömrün payız fəsli sıxdı əlimi,Yoxsa qocalıram mən yavaş-yavaş.Payızda yarpağa xal düşən kimiDüşür saçlarıma dən yavaş-yavaş.

Ağaclar soyunur, yer xəzəllənir,Fikir dumanlanır, gözlər zillənir,Güllərin üstünə enən tək enirMənim gözlərimə çən yavaş-yavaş.

Soyuyur havalar, soyuyur bütün,Qısalır, qısalır günlər günbəgün.Axı, yaxınlaşır qürubu ömrün,Əyilir dağlardan gün yavaş-yavaş.

Saralır get-gedə çöl, çəmən, çayır,Könül hər saatı ömürdən sayır.Bir səs qulağıma hey pıçıldayır: -Bəxtiyar, göylərdən en yavaş-yavaş!

Oktyabr, 1960

Use ← → keys to move, R for a random poem

Random poem

More by this author

Poems by other poets · Nature and spring